.
.Ὁ Ντέμης ξέρετε δὲν εἶναι μόνο ἕνας ποδοσφαιρομανὴς μὲ ὁμάδες ποὺ πᾶσιν ποὺ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο! Εἶναι κὶ ἕνας εὐαίσθητος νέος μὲ καλλιτεχνικὲς ἀνησυχίες καὶ ἀγάπες. Ἔχοντας ζήσει σὲ τρεῖς χῶρες μέχρι στιγμῆς ἔχω ἐκτεθῆ σὲ διαφορετικὰ ἐρεθίσματα κὶ ἔχω συλλέξει ἀρκετὲς ἐμπειρίες. Θὰ ἤθελα λοιπὸν ἐδῶ αὐτὸ τὸ Φθινόπωρο νὰ μετατοπίσω τὸ κυρίως θέμα τοῦ μπλὸγκ ἀπὸ τὰ ποδοσφαιρικά - ποὺ ἔτσι κὶ ἀλλιῶς δὲν ἐνδιαφέρουν πολλούς - στὰ πιὸ καλλιτεχνικά, καὶ νὰ μιλήσω γιὰ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ λατρεύω ἀπὸ μικρός. Ἑρμηνευτές, τραγούδια, ὄπερες, μπαλλέτα, ζωγράφους, ποίηση. Μὲ πολλὰ παραδείγματα, φωτογραφίες καὶ σπάνια βίντεο ἀπὸ Ἑλλάδα/Κύπρο καὶ Ρωσσία, ἀλλὰ καὶ χῶρες ποὺ δὲν ἔχω ζήσει ὣς τώρα. Μὴν ἀνησυχεῖτε οἱ ποδοσφαιρόφικοι, ἑτοιμάζω καὶ τέτοια ἀνάρτηση, ὄχι ἀκριβῶς γιὰ τὸ ποδόσφαιρο ἀλλὰ γιὰ τοὺς ποδοσφαιριστές! Ναί, αὐτὸ ποὺ καταλάβατε, χεχέ!
.
Δὲν σκοπεύω φυσικὰ νὰ γράψω στὰ ἀφιερώματα στὶς λατρεῖες μου γιὰ τὴν Βίσση ἢ τὸν Φασιανό, οὔτε γιὰ τὴν Μαντόννα καὶ τὸν Μάριο Φραγκούλη (ἄσε ποὺ αὐτοὶ ὅλοι δὲν εἶναι λατρεῖες μου) Θὰ ἐπιλέξω ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον παλαιότερους καλλιτέχνες καὶ πίνακες, παλαιότερες ἑρμηνεῖες κλασσικῶν ἔργων, παλαίοτερα ποιήματα, καὶ ὡς πιὸ ἀνώτερα καὶ ὡς πιὸ ἄγνωστα στὴν Ἑλλάδα τοῦ σήμερα. Ἐξάλλου εἶναι γνωστὸ πὼς ζῶ σὲ ἄλλες ἐποχές, φαντάζομαι δὲν περιμένετε νὰ δεῖτε ἐδῶ τὴν Lady Gaga καὶ τοὺς Goin' Through! (μπλιάχ!)
.
Ξεκινῶ σήμερα μὲ τὴ μεγάλη μου ἀγάπη, τὴν μουσική. Τὴν σύγχρονη σχετικὰ μουσική. Παραδόξως στὸ πρῶτο μου αὐτὸ ἀφιέρωμα δὲν θὰ ἀναφερθῶ οὔτε στὴν Ἑλλάδα οὔτε στὴ Ρωσσία ἀλλὰ σὲ μιὰ χώρα ποὺ δὲν ἔχω πάει ποτέ - κὶ οὔτε θέλω νὰ πάω - στὶς ΗΠΑ. Ἐκεῖ μεσουρανεῖ τὰ τελευταῖα πενῆντα χρόνια μιὰ τεράστια μορφὴ τοῦ τραγουδιοῦ, ἡ Barbra Streisand ( ναί, δὲν ἔκανα λάθος, Barbra τὸ γράφει, ὄχι Barbara....) ποὺ κυριολεκτικὰ λατρεύω. Ὅλοι τὴν ξέρουμε στὴν Ἑλλάδα κυρίως γιὰ τὸ τραγούδι ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀπὸ τὴν ὁμώνυμη ταινία:
The Way we Were - Τὰ καλύτερά μας Χρόνια
.
Memοries light the corners of my mind.
Ἀναμνήσεις φωτίζουν τὶς γωνιὲς τοῦ μυαλοῦ μου.
Misty water-colored memοries
Θολές ἀναμνήσεις σἂν νερομπογές
of the way we were....
ἀπ' τὰ καλύτερά μας χρόνια.
.
Scattered pictures of the smiles we left behind.
Σκόρπιες εἰκόνες ἀπ΄ τὰ χαμόγελα ποὺ ἀφήσαμε στὸ παρελθόν.
Smiles we gave to one another
Χαμόγελα τοῦ ἑνὸς πρὸς τὸν ἄλλον
for the way we were
γιὰ τὰ καλύτερά μας χρόνια....
.
Ἡ ταινία ἦταν ἀπὸ αὐτὲς ποὺ πολλὲς φορὲς προσπαθοῦσα νὰ δῶ μεγαλώνοντας ἀλλὰ ποτὲ δὲν κατάλαβα πρὸς τί ὁ τόσος ντόρος. Οὔτε τὴν ἀντιπολεμικὴ κραυγὴ ἔνοιωσα καὶ κατάλαβα, οὔτε τὸν τόσο μεγάλο ἔρωτα πια! (τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὸ Love Story καὶ τὸ Ὅσα Παίρνει ὁ Ἄνεμος, σιγὰ τὴν ἀνεπανάληπτη ἀγάπη, ἕνας μπάσταρδος ἀριβίστας καὶ μιὰ κακομαθημένη τσοῦλα!) Ἡ Μπάρμπρα ὅμως ἦταν ἐκπληκτικὴ καὶ κοῦκλα - μέχρι ποὺ ἔκοψε τὰ μαλλιά της καὶ τὰ ἔκανε μποῦκλες πρὸς τὸ τέλος!
.
.Γιὰ μένα πάντως ἡ καλύτερη ταινία της παραμένει τὸ What's Up Doc? (Μιὰ Τρελλὴ Καταδίωξη), ἡ πιὸ τρομερὴ κωμωδία ποὺ ἔχω δεῖ στὴ ζωή μου, ἀλλὰ καὶ ὁ ἐκπληκτικὸς Πρίγκηπας τῆς Παλίρροιας, στὸν ὁποῖον ἔπαιζε καὶ σκηνοθετοῦσε καὶ ὁ ὁποῖος ἀδικήθηκε πολὺ στὰ Ὄσκαρς.
.
Δὲν σκοπεύω νὰ γράψω πολλὰ γιὰ τὴν Μπάρμπ(α)ρα, μὴν ἀνησυχεῖτε. Βιογραφικὰ στοιχεῖα ἐξάλλου μπορεῖ ὁ καθένας νὰ ἁλιεύση ἀπ' τὸ διαδίκτυο. Ἐγὼ θὰ ἐπικεντρωθῶ στὴ μουσική της καὶ στὴν φωνή της ποὺ μὲ συναρπάζουν. Οὔτε θὰ μιλήσω γιὰ τὰ πιὸ γνωστὰ τραγούδια της στὴν Ἑλλάδα - τὸ ὑπέροχο ντουέττο "Tell him" μὲ τὴν Céline Dion ἢ τὸ ντουέττο μὲ τὸν Bryan Adams ἢ αὐτὸ μὲ τὸν τραγουδιστὴ τῶν BeeGees "What kind of Fool", οὔτε κἂν γιὰ τὸ κομμάτι ἀπὸ τὸ μιούζικαλ "Cats". Αὐτὰ τὰ ξέρουν ὅλοι. Ἐγὼ θέλω νὰ παρουσιάσω ἐδῶ τὰ δύο πιὸ λατρεμένα μου τραγούδια της, ἀπὸ τὰ πρῶτα της χρόνια, τραγούδια ποὺ δὲν ἔχω ἀκούσει ποτὲ στὸ ἑλληνικὸ ραδιόφωνο. Γιὰ μένα αὐτὲς οἱ δύο ἑρμηνεῖες της τὴν κατατάσσουν στὶς μεγαλύτερες τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ἄσε ποὺ τὰ ἄσματα αὐτὰ κλαίω ὅποτε τὰ ἀκούω. Ὁπότε θὰ προσπαθήσω νὰ τὰ μεταφράσω ὁλόκληρα.
.
.
Τὸ πρῶτο εἶναι ἄκρως θλιβερό, ἴσως τὸ πιὸ θλιβερὸ τραγούδι ἐγκατάλειψης ποὺ ἔχω ἀκούσει. Ἐπίσημα βιντεοκλὶπ δὲν ὑπῆρχαν στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 60, ὁπότε τὸ βίντεο ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἁπλᾶ ἡ ἠχογράφηση στούντιο πάνω ἀπὸ μιὰ φωτογραφία τοῦ ἐξωφύλλου τοῦ δίσκου. Τὸ παραθέτω ἐπειδὴ εἶναι ὁλόκληρο, θὰ σᾶς συμβούλευα ὅμως νὰ ἀκούσετε ὁπωσδήποτε τὴν ζωντανὴ ἑρμηνεία τῆς Στράιζαντ στὸ ἴδιο τραγούδι, στὸ βιντεάκι ποὺ ἀκολουθεῖ τοὺς στίχους. Ἡ πρώτη στροφή/εἰσαγωγὴ λείπει, ὅμως πρόκειται γιὰ μιὰ ἀνεπανάληπτη μουσικὴ στιγμή, καθῶς σὲ αὐτὸ γυρνᾶμε 45 χρόνια πίσω, στὰ 1962 καὶ βλέπουμε τὴν εἰκοσάχρονη μόλις Στράιζαντ νὰ τὸ ἑμηνεύει ζωντανὰ στὴν τηλεόραση, ὅπως κανεὶς πιὰ δὲν τραγουδᾶ στὶς μέρες μας!
.
My Coloring Book - Τὸ βιβλίο μου γιὰ Ζωγραφικὴ
.
For those who fancy coloring books
Γιὰ αὐτοὺς ποὺ τοὺς ἀρέσουν τὰ βιβλία γιὰ ζωγραφική
as certain people do
ποὺ ἀρέσουν σὲ ὁρισμένο κόσμο
here's a new one for you.
νὰ ἕνα καινούριο γιὰ σας.
A most unusual coloring book
Ἕνα πολὺ ἀσυνήθιστο βιβλίο μὲ ζωγραφιές
the kind you never see
ἀπ' αὐτὰ ποὺ δὲν βλέπετε ποτέ.
- crayons ready? - very well
- ἕτοιμοι οἱ μαρκαδόροι; - ὡραῖα,
begin to color me:
ἀρχίστε νὰ ζωγραφίζετε ἐμένα:
.
These are the eyes that watched him
Αὐτὰ εἶναι τὰ μάτια ποὺ τὸν ἔβλεπαν
as he walked away,
καθῶς ἔφευγε μακρυά μου,
color them gray.
ζωγραφίστε τα γκρίζα.
This is the heart that thought
Αὐτὴ εἶναι ἡ καρδιά ποὺ πίστευε
he would always be true,
πὼς θὰ ἦταν γιὰ πάντα πιστός,
color it blue.
ζωγραφίστε τη μελαγχολική.
These are the arms that held him
Αὐτὰ εἶναι τὰ χέρια ποὺ τὸν κρατοῦσαν
and touched him, then lost him somehow.
καὶ τὸν ἄγγιζαν, κὶ ὕστερα τὸν ἔχασαν κάπως.
Color them empty now.
Ζωγραφίστε τα ἀδειανὰ πιά.
These are the beads I wore
Αὐτὲς εἶναι οἱ χάντρες ποὺ φοροῦσα
until she came between,
μέχρι ποὺ μπῆκε ἐκείνη ἀνάμεσά μας,
color them green.
ζωγραφίστε τες πράσινες.
.
This is the room I sleep in,
Αὐτὸ εἶναι τὸ δωμάτιο ποὺ μέσα κοιμᾶμαι
walk in and weep in,
ποὺ μέσα περπατῶ καὶ κλαίω,
hiding that nobody sees.
ποὺ κρύβομαι νὰ μὴ μὲ βλέπη κανείς.
Color it lonely, please.
Ζωγραφίστε το μοναχικό, παρακαλῶ.
This is the man
Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄντρας
the one I depended upon.
αὐτὸς στὸν ὁποῖον βασιζόμουν.
Color him gone....
Ἀφήνουμε τὴν ὑπέροχα τραγικὴ Στράιζαντ γιὰ νὰ κλείσω αὐτὸ τὸ μικρὸ ἀφιέρωμα μὲ μιὰ πολὺ πιὸ εὐχάριστο, τὴν ἐρωτικὴ Στράιζαντ. Ἄλλη μιὰ ἐκπληκτικὴ ζωντανὴ ἑρμηνεία ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ '60. Γιὰ ὅσους ἔχουν ἐρωτευτεῖ καὶ θυμοῦνται ἐκεῖνες τὶς πρῶτες-πρῶτες στιγμὲς ποὺ καταλαβαίνεις πὼς καὶ ὁ ἄλλος ἐνδιαφέρεται.... αὐτὸ τὸ τραγούδι λέει πολλά, πάρα πολλὰ πιστεύω.
.
He touched me.
Μὲ ἄγγιξε.
He put his hand near mine
ἔβαλε τὸ χέρι του δίπλα στὸ δικό μου
and then he touched me.
κὶ ὕστερα μὲ ἄγγιξε.
I felt a sudden tingle when he touched me
Ἔνοιωσα ἕνα ξαφνικὸ ρῖγος ὅταν μὲ ἄγγιξε.
A sparkle, a glow....
Μιὰ σπίθα, μιὰ λάμψη....
.
He knew it.
Τὸ ἤξερε.
It wasn't accidental, no! Ηe knew it
Δὲν ἦταν κἄτι τυχαῖο, ὄχι. Τὸ ἤξερε.
He smiled and seemed to tell me so all through it.
Χαμογέλασε κὶ ἔμοιαζε νὰ μοῦ τὸ λέη κὶ ὁ ἴδιος.
He knew it, I know....
Τὸ ἤξερε, τὸ ξέρω αὐτό....
.
He's real and the world is alive and shining.
Εἶναι ἀληθινός, κὶ ὅλος ὁ κόσμος ζωνένεψε καὶ λάμπει.
I feel such a wonderful drive towards Valentining.
Νοιώθω μιὰ ὑπέροχη ὁρμὴ νὰ ἐρωτευτῶ.
.
He touched me.
Μὲ ἄγγιξε.
I simply have to face the fact:
Πρέπει ἁπλὰ νὰ ἀντιμετωπίσω τὸ γεγονός:
he touched me.
μὲ ἄγγιξε.
Control myself and try to act
Νὰ συγκρατηθῶ καὶ νὰ προσπαθήσω νὰ φερθῶ
as if I remember my name.
σὰν νὰ θυμᾶμαι πῶς μὲ λένε.
But he touched me.... He touched me
Μὰ μὲ ἄγγιξε.... Μὲ ἄγγιξε
and suddenly nothing is the same!
καὶ ξαφνικὰ τίποτα δὲν εἶναι πιὰ τὸ ἴδιο!
.
.