κὶ ὅμως, πράγματα ποὺ ἀγόρασα!

.

Γειά χαρά! Χαιρετίσματα ἀπὸ τὸ ζεστὸ Ἰουλιάτικο Μενίδι Ἀττικῆς! Ἐλπίζω νὰ εἶστε καλά. Ἐγὼ δὲν εἶμαι, ἀλλὰ ἀρνοῦμαι νὰ συμβιβαστῶ. Ἡ ὁμάδα μου ἡ Ἀνόρθωσις Ἀμμοχώστου ξευτιλίστηκε τὴν Πέμπτη τὸ ἀπόγευμα, δεχόμενη τρία γκὸλ ἀπὸ τὴν ἑβδόμη τῆ τάξει ὁμάδα τοῦ Μαυροβουνίου (!) καὶ μένοντας ἐκτὸς Εὐρώπης ἀπ' τὴν μέση τοῦ Καλοκαιριοῦ. Φρίκη ναί, δάκρυα ναί, οὖζο ναί, πολύ! Ἀλλὰ ὄχι! Δὲν θὰ πάθω κὶ ἐγκεφαλικό! Δυό μέρες μετὰ τὸ ξεπέρασα. Καὶ ὄχι, αὐτὴ δὲν εἶναι μιὰ ποδοσφαιρικὴ ἀνάρτηση. Μὴν φεύγετε βρέ!

.

.
Δὲν θὰ μιλήσω γιὰ μάππα. Θὰ ξορκίσω τὴν θλίψη ποὺ μὲ κυκλώνει μὲ μιὰ τρελλο-χαλλουμοχανουμίστικη ἀνάρτηση ὀλκῆς! Αὐτὸν τὸν καιρὸ ποὺ λέτε ἔκανα μιὰ γενικὴ τακτοποίηση-καταχώνιαση πραγμάτων μέσα στὸ σπίτι ἐπειδὴ περιμέναμε τὴν μάνα μου (δὲς προηγούμενη ἀνάρτηση) καὶ ἀνακάλυψα δίσκους, βιβλία καὶ ταινίες ποὺ οὔτε κὶ ἐγὼ θυμόμουν πὼς εἶχα ποτὲ ἀγοράσει.
.
Ἐπειδὴ λοιπὸν ἀνέκαθεν (κὶ ὄχι "ἀπὸ ἀνέκαθεν"!) θεωροῦσα τὸν ἑαυτό μου ὀλιγαρκῆ, οἰκονόμο καὶ ἀντι-καταλωτικὸ τύπο, ἔπαθα ἕνα σὸκ μ' αὐτὰ ποὺ βρῆκα μέσα στὸ σπίτι. Κὶ ἐπειδὴ πιστεύω στὴν ψυχολογικὴ θεωρία "βγάλε τὰ ἄπλυτά σου στὴ φόρα γιὰ νὰ ἐξευτελιστεῖς καὶ μετέπειτα ἀπελευθερωθεῖς ἀπ' αὐτά", σᾶς παρουσιάζω ἐδῶ κἄποια ἀντικείμενα γιὰ τὰ ὁποῖα ἔχω ξοδέψει λεφτὰ (ποὺ δὲν ἔχω!) τὰ τελευταῖα χρόνια. Κάθε κράξιμο ἐκ μέρους σας δὲν εἶναι ἁπλῶς δεκτὸν μὰ καὶ καλοδεχούμενον!
.

.

Ὤ ναί! Ὁ φονικὸς συνδυασμὸς Πετρέλης-Φοῖβος! Σὲ παλιὰ ἀνάρτηση ἔγραφα πὼς τὸν μισῶ. Κὶ ὅμως πρὶν κἄποια χρόνια ὄχι μόνο τὸν ψήφιζα στὸ Fame Story (μέχρι ποὺ ἄρχισε τὰ σορόπια μὲ τὴν Ἑλεάνα) μὰ εἶχα ἀγοράσει καὶ τὸν δίσκο του. 18 εὐρώπουλα ζεστά-ζεστά. Δὲν ξέρω.... ἦταν ἡ ἐγγύηση Φοῖβος ποὺ ἔκανε θαύματα μὲ τὸ Δεσποινάκι, ἦταν τὸ πολυτονικὸ ἐξώφυλλο, τὰ μάτια του τὰ θαλασσιά; Πάντως τὸν πῆρα καὶ τὸν ἄκουγα κιὅλας, εἰδικὰ τὸν πρῶτο καιρό. Εἶχα κολλήσει μὲ τὸ "Μετὰ ἀπὸ σένα Ξαναζῶ". Δὲν τὸ περίμενες αὐτό, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα; Οὔτε ἐγώ!

.

.

Μὰ κατ' εὐθεῖαν στὰ βαριά; Ναί. Ποὺ λέτε, πρὶν κἄποια χρόνια ξενυχτοῦσα μιὰ φορὰ κάθε ἑβδομάδα (Πέμπτη θἄτανε-δὲ θἄτανε θαρρῶ) ἀπὸ τὶς μιάμιση μέχρι τὶς τρεῖς τὰ χαράματα γιὰ νὰ βλέπω φανατικὰ μιὰ Ἀμερικάνικη σειρὰ στὸ ΣΤΑΡ. "Ἀνάμεσά μας" λεγόταν στὰ ἑλληνικὰ καὶ μαντεύετε ἀπὸ τὴν ὥρα προβολῆς τὸ θέμα της! Ὑπερ-γκέυ! Μιὰ ὁμάδα κούκλων ἀδερφῶν στὴν Πεννσυλβανία ἢ ξέρω-γώ-ποῦ, ποὺ ὅλο τρελλογαμιότανε (pardon my cypriot!) μὲ ὅ,τι ἀρσενικὸ περνοῦσε ἀπὸ δίπλα τους. Ἐκτὸς ἀπὸ ἕναν γλύκα τριανταπεντάρη ποὺ δὲν τὸν ἔπαιρνε κανείς, μέχρι ποὺ ἐμφανίστηκε ἕνα καυλάκι μικροαπατεώνας μὲ ξανθιὲς μές, ποὺ τὸν τρέλλανε τόσο ποὺ τὸν ἔψαχνε ὁ καημένος στὰ στέκια τῶν ναρκομανῶν, καὶ μόλις τὸν βρῆκε ἀναίσθητο καὶ τὸν ξύπνησε τὸν φίλησε στὸ στόμα, ἐνῶ ὁ μικρὸς τοῦ εἶπε "μὴ, μόλις ξέρασα", κὶ ὁ τριανταπεντάρης τοῦ ἀπάντησε "δὲν μὲ νοιάζει", κὶ ἐγὼ ἔκλαιγα!... Χμμμ.... Τί ἔλεγα; Ἄ ναί! Τὸ ΣΤΑΡ ἔκοψε τὴ σειρὰ πάνω στὸ καλύτερο σημεῖο (τί ΣΤΑΡ θὰ ἦταν; Ἐδὼ ἔκοψε στὴ μέση τὸ ὑπέροχο σήριαλ "Δακρυσμένα Φεγγάρια"!) κὶ ἐγὼ ἐστρίνιασα! Περίμενα, περίμενα, ἤθελα νὰ τοὺς πάρω νὰ ρωτήσω ἀλλὰ ντρεπόμουν, ὁπότε τελικὰ παρήγγειλα τὴν Τρίτη Σαιζὸν ἀπὸ τὴν Ἀγγλία μὲ ἕνα φίλο ποὺ σπούδαζε ἐκεῖ. 160 εὐρὼ ἀλλὰ θὰ ἔβλεπα ἐπιτέλους τὶ ἔγινε μὲ τὸν Τζάστιν ποὺ τοῦ ἄνοιξε ἕνας ὁμοφοβικὸς συμμαθητής του τὸ κεφάλι στὰ δυὸ μ' ἕνα μπουλόνι, πάνω ποὺ εἶχε χορέψει μὲ τὸν Μπράϊαν μιὰ σλόου μπαλλάντα στὸ Χορὸ Ἀποφοίτησης, καὶ τὸν κρατοῦσε ὁ Μπράϊαν αἱμόφυρτο κὶ ἐπιτέλους φανέρωσε τὰ αἰσθήματά του κλαίγοντας.... Ἂμ δέ! Εἶμαι τόσο ἠλίθιος ποὺ δὲν ὑπολόγισα σωστὰ καὶ παρήγγειλα τὸν κύκλο ποὺ εἶχε παίξει ἡ τηλεόραση! Ἄχ.... λεφτὰ μιᾶς ἑβδομάδας λάντζας τότε πεταμένα....

.

.
"Μετὰ ἀπὸ Χρόνια" λεγόταν αὐτὸς ὁ τελευταῖος δίσκος τῶν ΟΝΕ, μετὰ τὴν ἀποχώρηση τοῦ ἀνόητου τοῦ Χριστοφόρου, ποὺ νόμιζε πὼς μόνος θὰ ἔκανε μεγαλύτερα πράγματα. Χά! Τὴ θέση του πῆρε ὁ ἑλληνοδανὸς Δῆμος Μπέκε καὶ δυστυχῶς ἡ συνταγὴ "ἔκοψε". Ποιὸς ξέρει τὶ δὲν κόλλησε;... Ἐγὼ πάντως πῆρα αὐτὸ τὸ CD κυρίως λόγῳ ἐξώφυλλου (Ἀργύρης καὶ ξερὸ ψωμί!) καὶ ἐπειδὴ εἴχαμε σπίτι καὶ τὰ ὑπόλοιπα. Οἱ ἀδερφές μου τοὺς λάτρευαν, μὴ φανταστεῖτε.... Ἀλλὰ ἡ μαγεία τοῦ πιὸ ἐπιτυχημένου boy-band δὲν ἦταν πιὰ ἐκεῖ.... Τὸν λόγο δὲν τὸν ἐντοπίζω στὰ παιδιὰ ἀλλὰ στὰ τραγούδια. Ὅλη ἡ ἐπιτυχία τῶν ΟΝΕ ἦταν αὐτὴ ἡ λεμεσσιανὴ λέρα ὁ Θεοφάνους καὶ τὰ σοῦπερ τραγουδάκια ποὺ τοὺς ἔγραφε. Ὅταν αὐτὸς τὰ παράτησε, ἐκεῖ ἦρθε καὶ τὸ τέλος. Τὰ ὡραῖα τραγούδια μποροῦν νὰ ἀναδείξουν ἀκόμη καὶ μέτριους ἑρμηνευτές, τὸ πιστεύω αὐτό. Χωρὶς νέα ὡραῖα ὅμως τραγούδια ἀλλὰ μόνο remixes καὶ ξενόγλωσσες διασκευές - ὅπως εἶχε αὐτὸς ὁ δίσκος - μόνον οἱ Westlife μποροῦν καὶ συνεχίζουν. Καὶ 18 εὐρὼ εἶναι πάρα πολλὰ γιὰ ν' ἀκούσης πέντε μαντράχαλους χωρὶς τὶς φωνὲς τῶν N' Sync νὰ τραγουδᾶνε "Νοσταλγὸς τοῦ Rock'n'Roll", "Ἄκου τὴν Καρδιά", "Σἂν Στὰρ τοῦ Σινεμᾶ" καὶ "Δεν τὸ Ξανακάνω σὲ Autobianchi"! Κρῖμα....
.

.
Τρία χρόνια πρὶν πῆρα ἕνα τέτοιο πουκάμισο ρὸζ, 80 εὐρώπουλα παρακαλῶ, μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ γίνω σἂν κὶ αὐτὸν στὴν φωτὸ ἢ ἔστω καὶ ἑλκύσω κἄποιον παραπλήσιο. Τὰ θυμήθηκα τώρα ποὺ τὸ ξέθαψα ἀπ' τὴ ντουλάπα μου καὶ γέλασα. Οὔτε μεταμορφώθηκα σὲ μελαχροινὸ Ἄδωνι, οὔτε ἅρπαξα κἅνα γκόμενο. Καὶ πῶς θὰ μποροῦσα ἄλλωστε, ἀφοῦ τὸ πουκαμισάκι δὲν τόλμησα νὰ τὸ φορέσω ποτέ;.... Ἦταν ἀπὸ τὸσο λεπτὸ ὑλικὸ ποὺ "φέγγιζε" καὶ φαίνονταν ὅλες οἱ ἀνατριχιαστικὲς λεπτομέρειες ἀπὸ μέσα - βλέπε κατάμαυρες κυπριακὲς τρίχες στὸ στῆθος, παχάκια στὴν κοιλιά.... Οὔτε μοῦ ἄρεσε μὲ φανέλλα ἀπὸ μέσα, ἔχανε ὅλο του τὸ ἀνάλαφρο λούκ. Ἄσε ποὺ μὲ ἔδειχνε ἀκόμη πιὸ γκέυ, πρᾶγμα πολὺ δύσκολο ὁμολογῶ.... Ἄχ, γιατὶ ὅλα τὰ ὄμορφα ρουχαλάκια νὰ ταιριάζουν μόνο σὲ κἄτι κοκκαλιάρηδες; Καὶ γιατὶ οἱ ἀναθεματισμένες πωλήτριες δὲν σὲ προειδοποιοῦν; Καὶ γιατὶ παραμυθιάζουμε τοὺς ἑαυτούς μας πὼς θὰ ἀλλάξουμε ἐμφάνιση καὶ θὰ ἀδυνατίσουμε γιὰ θὰ φορέσουμε κἄτι;... Τόση βλακεία πιά;!

"Ἕνα ἀκόμη σκεῦος πειράζει κανέναν; ΟΚ, εἶναι λίγο τσιμπημένο, ἀλλὰ ἀξίζει τὸν κόπο ἂν εἶναι νὰ μὲ μεταμορφώση σὲ ἕναν ἀρσενικό Πετρουλάκο μὲ γαμάτους κοιλιακοὺς ποὺ θὰ ρίξει ἕναν σλαῦο κοῦκλο σὰν τὸν Ἴλια Ἴβιτς (χωρὶς ὅμως νὰ βαράη - ἂν καὶ θέλω πολὺ ξύλο εἶν' ἡ ἀλήθεια!)" Κἄτι τέτοιο συγκεχιμένο μᾶλλον περνοῦσε ἀπ' τὸ μυαλουδάκι μου ὅταν ἀποφάσισα νὰ πάρω τὸν ἀτμομάγειρα τῆς Πετρουλάκη γιὰ νὰ τὰ κάνω ὅλα στὸν ἀτμὸ καὶ νὰ γίνω συλφίς! Ἄλλα ἑκατὸν τόσα εὐρὼ πεταμένα, ἀφοῦ εἶχα τόσο πολὺ συνηθίσει στὰ τηγανητὰ καὶ τὰ τοῦ ταψιοῦ ποὺ δὲν μπόρεσα νὰ ἀντέξω τὰ νερόβραστα πιάτα ποὺ ἔφτιαχνε αὐτὸ τὸ μηχάνημα. Βέβαια θὰ μποροῦσα νὰ ἐπιμείνω, ἀλλὰ ἔχω τὸ ἐλάττωμα νὰ ἀπογοητεύομαι καὶ νὰ τὰ παρατάω πολὺ εὔκολα. Ἀλλὰ ρὲ γαμῶτο δὲν μποροῦσα νὰ δίνω μιὰ φάουσα λεφτὰ γιὰ μπριζόλες καὶ μετὰ νὰ τὶς βάζω ἐκεῖ μέσα ναὶ νὰ γίνονται ἄνοστες! Ἁμαρτία! Καὶ σιγὰ μὴν "αἰχμαλώτιζε τὶς μυρωδιὲς καὶ τὶς γεύσεις τῶν φαγητῶν"! Ὅλα ἴδια μοῦ ἔμοιαζαν ἐμένα!

Ἕνας ἀκόμη ἀπὸ τοὺς πολλοὺς δίσκους ποὺ ἀγόρασα κατὰ καιροὺς καὶ ποτὲ δὲν ἄκουσα.... Ἐπέλεξα τὸν συγκεκριμένο γιὰ νὰ δείξω πὼς ἀκούω καὶ πιὸ ἔντεχνα πράγματα κὶ ὄχι μόνο ποπάκια, ἂν καὶ αὐτὰ εἶναι ἡ μεγάλη μου ἀγάπη! Σᾶς ἔχει τύχει ποτὲ νὰ ἀγοράσετε ἕναν δίσκο μόνο γιὰ ἕνα τραγούδι του; Ἐμένα ναί, ἀρκετὲς φορὲς μάλιστα. Μιὰ ἐξ αὐτῶν καὶ ὁ συγκεκριμένος τὴς Πρωτοψάλτη, τὴν ὁποία γενικῶς δὲν συμπαθῶ οὔτε ὡς παρουσία οὔτε ὡς ρεπερτόριο, οὔτε ὡς φωνή. Ὄταν ὅμως πρωτάκουσα στὸ ράδιο τὸ ἆσμα "Ρὸζ Γραβάτα" τοῦ Κραουνάκη (τὸν ὁποῖον ἐπίσης δὲν συμπαθῶ!) μέσα ἀπ' αὐτὸν τὸν δίσκο (ἐννοῶ CD, ἐντάξει; ἁπλᾶ δὲν μοῦ πάει, δίσκους τοὺς λέω ἐγώ) τρελλάθηκα. Τὸ ἐρωτεύτηκα, τὰ ραδιόφωνα δὲν τὸ πολυ-ἔπαιζαν, ὁπότε μετὰ ἀπὸ ἕνα μῆνα πῆγα σὲ δισκάδικο καὶ τὸν πῆρα. 11 λίρες Κύπρου παρακαλῶ! Ἤμουν Κύπρο τότε, δὲν ἤξερα καὶ περὶ ἴντερνετ, κατεβάσματος κλπ, ἄσε ποὺ εἶμαι καὶ ψιλο-ἀντίθετος μὲ τὴν πειρατία ὅσον ἀφορᾶ σὲ σημερινοῦς ἕλληνες καλλιτέχνες, πῶς θὰ ζήσουν οἱ ἄνθρωποι; (Ἔλβις Πρίσλεϋ καὶ Βάγκνερ πάλι δὲν ἔχω τὸν παραμικρὸ ἐνδιασμὸ νὰ κατεβάσω) Τὰ ὑπόλοιπα τραγούδια δὲν τὰ ἄκουσα ποτέ, ἐκτὸς ἀπ' τὸ ὁμώνυμο "Πές μου, Θάλασσα", ποὺ τὸ προτιμῶ στὴν ἐκτέλεση τῆς ὑπέροχης Ἑλένης Ζιώγα ἀπὸ παλιὸ σήριαλ τοῦ Μέγκα, καὶ τὸ διάσημο "Πάτα Σκανδάλη" ποὺ ὅμως τὸ ἔπαιζαν τόσο πολὺ τὰ ράδια λόγῳ τῆς Παπακαλιάδας ποὺ εἶχα μπαϊλντίσει ὁ ἄνθρωπος!

Πραγματικὸ "ξέθαμα", ποὺ λαλεῖ κὶ ἕνας φίλος μου, αὐτὸ ἐδῶ! Οὔτε ποὺ θυμόμουν πότε εἶχα ἀγοράσει αὐτὴ τὴν βιντεοκασέττα μὲ τὸ πάλε ποτὲ σοῦπερ-μόντελ τῶν 90'ς Σίντυ Κρῶφορντ νὰ κάνη ἀσκήσεις γυμναστικῆς. Φοβερό! Ναί, τὴν εἶχα ἀγοράσει πέντε χιλιάδες δρχ θυμᾶμαι! Καὶ ναί, πρέπει νὰ ἤμουν ὁ μόνος ἄντρας ποὺ τὴν ἀγόρασε ὄχι γιὰ νὰ βλέπει τὴν Σίντυ νὰ κουνιέται καὶ νὰ ἱδρώνη καὶ αὐτὸς νὰ τὴν παίζη στὸν καναπέ, ἀλλὰ γιὰ νὰ γυμναστῆ μαζί της. Ἦταν κὶ ἀπ' τὰ λίγα κουραστικὰ πράγματα στὸ ὁποῖο εἶχα ἀφοσιωθεῖ! Μῆνες ὁλόκληρους τὴν ἔβαζα στὸ βίντεο κὶ ἐκωλοχτυπιόμουν μπροστά της, ἔχοντας γιὰ step τρεῖς τόμους ἀπ' τὴν Μεγάλη Ἐγκυκλοπαίδια τῆς Σοβιετολογίας καὶ γιὰ βαράκια δυὸ περιοδικὰ τυλιγμένα ρολό. Τραγικὸ θέαμα! Καὶ δὲν φαντάζεστε πόσο δύσκολο ἦταν τὸ πρόγραμμα! Λίγες φορὲς εἶχα φτάσει στὸ τέλος του, κάθιδρος καὶ τρέμοντας. Ἀλλά.... ἀγαπημένοι μου ἀναγνῶσται.... ἄδικος κόπος. Οὔτε τὴν παραμικρὴ διαφορὰ δὲν εἶδα πάνω μου. Ὀνειρευόμουν γράμμωση στὴν ζάμπα, στέρνο τονισμένο, κοιλιακούς (ὄχι βέβαια νὰ τρίβεις γραβιέρα πάνω τους, που'λεγε κὶ ἕνας ὑπεργκέυ στὸ Sex and the City, ἀλλὰ μιὰ κἄποια βελτίωση βρὲ ἀδερφέ!) Ἄχ, φροῦδες ἐλπίδες.... Μὰ ἀναρωτιέμαι, αὐτοὶ οἱ σφίγκτερμεν ποὺ βλέπουμε, τί στὸ καλὸ κάνουν;! Πόσες ὧρες στὸ γυμναστήριο; Πόσα χρόνια;

.
Ἕνα ἀκόμη καλλωπιστικὸ ἐργαλεῖο ποὺ ἀγόρασα καὶ κλαίω τὰ λεφτά μου: ἰσιωτικὸ σίδερο μαλλιών. Ὦ ναί... κοντὰ στὰ ἄλλα μου ἐλαττώματα, ἔχω καὶ μπουκλωτὰ ἀτίθασα νειάτα.... ἔμ, μαλλιά ἐννοῶ, καὶ ἤθελα πολὺ νὰ τὰ τιθασεύω καὶ νὰ κάνω κοὺλ χτενίσματα ποὺ νὰ ἀναδεικνύουν τὴν μουσούδα μου. Τὴν πρώτη φορὰ χαζίριν νὰ πάθω ἠλεκτροπληξία. Εἶχα γεμώσει μὲ νερὸ τὴ συσκευὴ γιὰ νὰ ἐπιτύχω ἀκόμη καλύτερο ἀποτέλεσμα μὲ τὸν ἀτμό, δὲν τὴν βίδωσα καλὰ μετὰ κὶ ἄρχισε νὰ τρέχει τὸ νερὸ στὸ καλώδιο τὴν ὥρα ποὺ σιδερονώμουν. Οὔφ.... Κἄποιες φορὲς ἔπιανε τὸ ἴσιωμα, κἄποιες παρα-ἔπιανε καὶ γελοῦσε ὁ κόσμος, ἄσε ποὺ ἤθελε καὶ ἰσιωτικὴ κρέμα καὶ μιὰ λὰκ ἀνὰ 15 μέρες. Τὸ χειρότερο ὅμως ἦταν ποὺ πάνω στὸ δίμηνο παρατήρησα ἀραίωση στὶς μποστινές μου τοῦφες, ποὺ εἶχαν φάει καὶ τὸ περισσότερο σιδέρωμα! Κἄπου ἐκεῖ τρελλάθηκα καὶ τὸ πέταξα τὸ ρημάδι. Ὅσο γιὰ τὰ μαλλιά, τὰ ἔκοψα πολὺ κοντὰ καὶ ἡσύχασα. Ἀπὸ κεῖ ποὺ ὀνειρευόμουν λοὺκ Κοργιαλᾶ, συμβιβάστηκα μ΄ ἕνα ἁπλὸ καὶ ταπεινὸ κουρεματάκι....
.

Περνάω σὲ ἕνα καταπληκτικὸ τετράτομον ἔργο μαγειρικῆς τῆς ἀγαπημένης μου Εὔης Βουτσινᾶ ποὺ ἀγόρασα πρὶν πέντ'-ἕξι χρόνια μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ φτιάξω τὴν διατροφή μου. Ἐδῶ νὰ δηλώσω πὼς ἔχω τρέλλα μὲ τὴ μαγειρικὴ καὶ παίρνω πολλὰ βιβλία, κόβω συνταγές κλπ. Τὸ συγκεκριμένο ὅμως ἦταν ὑπερβολικό. Ἀπευθυνόταν σὲ πολὺ πιὸ "προχωρημένους" ἀπὸ μένα, δὲν εἶχε συνταγὲς κοινῶν φαγητῶν ἀλλὰ ὁδηγίες πῶς νὰ φτιάξης ψωμιὰ ποντιακά, παξιμάδια, γαρδοῦμπες, πῶς νὰ πήξης τυριά, νὰ φυλάξης

ψάρια στὴν ἅλμη κλπ. Συνταγὲς δηλαδὴ καὶ πρακτικὲς ἄλλων δεκαετιών, ἐντελῶς ξεχασμένες στὶς μέρες μας. ΟΚ, ὑποθέτω πὼς τὰ 60 εὐρὼ ἔπιασαν τόπο ἂν δῆς τὸ ἔργο ὡς λαογραφικὸ καὶ ἐνημερωτικό. Περιεῖχε ἱστορίες, ἀποφθέγματα, ἀρχαῖα κομμάτια, μαγικὲς φωτογραφίες, ἀλλὰ ποτὲ δὲν τὸ χρησιμοποῖησα ὡς βιβλίο μαγειρικῆς, ὅπως πχ τὴν Σκούρα. Δὲν τὸ ἔβαλα κἂν στὴν κουζίνα, οὔτε ἀποτόλμησα νὰ φτιάξω μουστολαμπάδες, ἀχινοὺς σαλάτα, καρπουζένια Φολέγανδρου, κάσα Θρακιώτικη, τσεμένι, σουμάδα, ποντιακοὺς σαρμάδες με μαυρολάχανα, γιαούρτι κλπ. Ἴσως στὸ μέλλον....

Καὶ ὁλοκληρώνω αὐτὴ τὴν μικρὴ παρουσίαση ἄχρηστων ἀντικειμένων μου μὲ κἄτι ποὺ θὰ χαροποιήση ἀφάνταστα τὸν φίλο καὶ συν-μπλόγκερ Mahler76, ἀλλὰ καὶ ὅλους ἐσᾶς τοὺς ὑπόλοιπους ἀντι-Βισσικούς! Μάλιστα. Ἐγώ, ὁ Ντέμης ὁ Χαλλουμοχανούμης, τοῦ Μπάσταρδου καὶ τῆς κυρά-Θάλειας, γενηθεὶς ἐν τῶ προσφυγικῶ καταυλισμῶ Ὀρμηδείας Κύπρου, μέγας Βισσικὸς ἀπὸ κούνια (καλά, ὄχι κὶ ἀπὸ κούνια! μὴν τὴν μεγαλώσω κὶ ἄλλο τὴν Ἀπόλυτη!) δηλῶ πὼς θεωρῶ τὸν συγκεκριμένο δίσκο πλήρη ἀποτυχία κὶ ἀπ΄ τὰ πιὸ ἄχρηστα πράγματα ποὺ ἔχω ἀγοράσει. Δὲν ξέρω τί περίμενα πὼς θὰ ἦταν, τί ἀκριβῶς ἐννοοῦσε ὁ Καρβέλας ὅταν ἔλεγε πὼς εἶναι ὄπερα κανονικὴ κὶ ὄχι ρόκ-ὄπερα ὅπως οἱ Δαίμονες, ἀλλά.... μάπα τὸ καρπούζι! (ὡραία καλαμαρίστικη ἔκφραση!) Ἐγώ, ποὺ ἔχω ὅλους τοὺς δίσκους κὶ ὅλα τὰ τραγούδια τῆς Ἀπόλυτης Ἑλληνίδας Στάρ, ἀπὸ τὰ "Χρόνια τῆς Ὑπομονῆς" μὲ τὸν Νταράλα τὸ 1974 πρὶν γεννηθῶ ὡς τὸ "Ἀπαγορευμένο" τὸ 2008, δὲν κατάφερα νὰ ἀκούσω παρὰ μιὰ φορά - μὲ τὸ ζόρι! - αὐτὸ τὸν δίσκο. Τί νὰ πῶ.... ἀνεξήγητο. Μοῦ ἄρεσε καὶ τὸ θέμα, γενικῶς λατρεύω τὶς Ἱστορίες μὲ Ἄουσβιτς κλπ, εἶμαι πολὺ εὐσυγκίνητος, ἀλλά.... Χμ!

Αὐτὰ ἀγαπητοί μου. Ὅποιος θέλει ἂς σχολιάση - ὄχι κακίες γιὰ τὴν Ἀννούλα! - κὶ ὅποιος θέλει ἂς φτιάξη κὶ αὐτὸς μιὰν ἀνάλογη ἀνάρτηση. Ἄντε, καλὰ μπάνια καὶ καλὰ μυαλά!

.

Θὰ πνίξω τὴν κυρά-Θάλεια!

.

.

Ὡραῖος τίτλος, μόνο νὰ σᾶς ἐκμυστηρευτῶ μιὰ λεπτομέρεια: ἡ κυρά-Θάλεια τοῦ "Ρετιρέ" εἶναι ἡ μάνα μου προσωποποιημένη! Ἀλλὰ δὲν μποροῦσα νὰ βάλω τίτλο "Θὰ πνίξω τὴ μάνα μου!" Θὰ φαινόταν ἱερόσυλος καὶ νὰ τὸ σκέφτεσαι ἀκόμη γιὰ κἄποιους μαμόθρεφτους Ἑλληνάρες!

.

"Καὶ γιατί θέλεις νὰ πνίξεις τὴ μάνα σου;" ἴσως ἀναρωτηθεῖτε. "Γιατὶ μοῦ ὑπονομεύει ὅλη μου τὴ ζωή, δὲν μὲ ἀφήνει νὰ ζήσω, χρόνια τώρα!" εἶναι ἡ ἀπάντηση. Δὲν φτάνει;!

.

Ἰδοὺ ἀγαπητοὶ ἀναγνῶσται μὲ δυὸ λόγια τί μὲ ἔφερε σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση-ἀμόκ σήμερα τὸ πρωΐ: ἡ μάνα μου ἔχει ἔρθει ἕξι μέρες τώρα στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὴν πόλη μας καὶ μένει μαζί μὲ μένα καὶ τὶς ἀκαμάτρες τὶς ἀδερφές μου. Στὸ σπιτάκι μας τῶν τριῶν δωματίων! Ἐπειδὴ ἦρθε γιὰ δῆθεν σοβαρὲς ἰατρικὲς ἐξετάσεις δὲν μπόρεσα νὰ πῶ ὄχι, ἂν καὶ ξέρω πολὺ καλὰ πῶς δὲν ἔχει τίποτα καὶ πὼς ἦρθε μὲ ἐντολὴ ἀπὸ τὸν ἄρκον τὸν κύρη μου γιὰ νὰ μὲ τσεκάρη.

.

Προσπάθησα νὰ παραμερίσω ὅλα τὰ ἀρνητικὰ ποὺ εἶχαν γίνει στὴν Λάρνακα πρὶν 15 χρόνια, ὅταν οἱ γονεῖς μου μὲ πέταξαν ἀπὸ τὸ σπίτι μὲ τὶς κλωτσιὲς ἐπειδὴ κατάλαβαν (ἐπιβεβαίωσαν μᾶλλον) πὼς κουνάω τὴν ἀχλαδιά (ἅπαξ κατ' ἔτος δυστυχῶς τὰ τελευταῖα χρόνια....) Ἂν καὶ μέσα μου δὲν τοὺς ἔχω συγχωρέσει ποτέ, σκέφτηκα πὼς εἶναι μιὰ κἄποια κίνηση, ποὺ ὁ πατέρας μου ἐπέτρεψε στὸ ἄβουλο βοῦρλο τὴν συζυγάτα του νὰ ἔρθη νὰ μείνη γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ μαζί μου. Εἶχα καὶ καιρὸ νὰ τὴν δῶ τὴν "κυρά-Θάλεια", ἐπέμεναν καὶ οἱ ἀδερφές μου, δέχθηκα.

.

Ἄχ!!! Ἀπὸ τὸ πρῶτο λεπτὸ ποὺ πάτησε τὸ πόδι της στὸ Μενίδι δὲν ἔχει βάλει γλῶσσα μέσα, δὲν ἔχει σταματήσει τὶς ἐπικρίσεις καὶ τὸν ἔλεγχο. Γύρισα μέσα σὲ τρεῖς μέρες πάλι στὴν ἐφηβική μου ἡλικία, ὅταν μὲ εἶχε διαρκῶς εὐνουχισμένο. Ἀναγκάστηκα νὰ παραχωρήσω τὸ δωμάτιό μου, νὰ τὸ καθαρίζω δυὸ μέρες, νὰ καταχωνιάσω σὲ μιὰ χώστρα τὰ πορνοπεριοδικά μου ποὺ χρόνια τώρα μὲ τόσο κόπο ἀγοράζω μεταμφιεσμένος. Νὰ ξεκολλήσω μὲ προσοχὴ ἀπ' τὸν τοῖχο τὶς ἀφίσσες τοῦ Χατζηγιάννη, τοῦ Μενιδιάτη υἱοῦ, τοῦ Βέρτη καὶ τοῦ Ἐνρίκε Ἰγκλέσιας (ὄχι πὼς αὐτὸ τὴν σταμάτησε, γκρίνιαξε καὶ γιὰ τὶς ἀφίσσες τῶν ποδοσφαιριστῶν, πετῶντας ἕνα "μμμ, ἔπεισές μας τωρά...." ποὺ ἔσταζε φαρμάκι!) Ὣς καὶ δυὸ ρεπροντυξιὸν τοῦ Τσαρούχη ἔχωσα, ποῦ νὰ τὸν ξέρει ἡ κυρά-Θέλεια, μόνο τὸν Κκάσιαλο ἀναγνωρίζει ὡς καλλιτέχνη!

.

Ὅλα αὐτὰ ὅμως ἦταν λίγο ὣς πολὺ ἀναμενόμενα. Τὰ κἄποια CD μου καὶ τὰ DVD ποὺ ἔκρυψα γιὰ νὰ μὴν ὑποστῶ τὴν ἀνάκριση καὶ τὴν εἰρωνία της, τὰ φυτὰ ἐσωτερικοῦ χώρου ποὺ "ἀναπνέουν τὸν ἀέρα σας καὶ θὰ σᾶς πνίξουν!", τὴν σκόνη ποὺ ἀνακάλυψε παντοῦ (γκρρρ!), τοὺς πίνακές μου ποὺ τοὺς βρῆκε ἀκαταλαβίστικους, τὰ βιβλία ποὺ πετάω τὰ λεφτά μου κὶ ἀγοράζω ἀντὶ νὰ πάρω ἕνα χωράφι στὴν Κύπρο (δὲν πεθαίνω καλύτερα;!), τὰ κυπριακά μου ποὺ βρῆκε πὼς ξέχασα, τὰ τρία κομπλέν της ποὺ δὲν ἦταν πιὰ στὸν τοῖχο (μὰ πῶς ξέχασα νὰ νὰ ἀνασύρω ἀπ' τὸ ὑπόγειο;...), τὸ μοντέρνο διάφανο γυάλινο φωτιστικὸ δαπέδου μὲ τὰ γαλάζια κάθετα "νερά" ποὺ ἀγόρασα πέρυσι μὲ αἱματηρὲς οἰκονομίες καὶ τὸ ἀπεκάλεσε "δοκιμαστικὸ σωλῆνα".... Μέχρι κὶ ὅτι ἔχω ἄσπρες τρίχες μοῦ εἶπε, "περισσότερες ἀπ' ὅ,τι εἶχε ὁ κύρης σου στὴν ἡλικία σου", καὶ τὸ ξέρει πὼς τίποτα δὲν μισῶ περισσότερο ἀπ' τὸ νὰ μὲ συγκρίνη μὲ τὸν πατέρα μου, ἀκόμα καὶ θετικά!

.

.
Ὄχι. Δὲν ἦταν αὐτὰ ὁ λόγος ποὺ τρελλάθηκα. Ὁ λόγος ἦταν τὸ φαΐ! Δυὸ μῆνες τώρα κάνω μιὰ δύσκολη δίαιτα, περπατάω στὸν διάδρομο ποὺ ἀγόρασα - καὶ τὸν ὁποῖον βρῆκε ἀντιαισθητικό μέσα στὸ σαλόνι (εἶναι...), κατάφερα νὰ χάσω πέντε κιλά. Καὶ μετὰ ἦρθε ἡ κυρά-Θάλεια, γέμισε τὸ ψυγεῖο μου μὲ κρέατα καὶ παγωτά, τὰ ντουλάπια μὲ ζυμαρικά, ἔφερε ἑκατὸ κυπριακὰ γλυκὰ καὶ λιχουδιὲς ποὺ εἶχα ξεχάσει πὼς ὑπῆρχαν κἄν, μαγείρευε ἀδιάλειπτα ἐπὶ ἕξι μέρες. Ἀποτέλεσμα; Ζυγίζομαι νωρίτερα σήμερα καὶ τί βλέπω; Τρία κιλὰ πάνω! Μέσα στὸ Καλοκαῖρι! Κόντεψα νὰ τὴν σκοτώσω ἐπιτόπου. Νὰ τὴν χώσω μέσα στὴ βαλίτσα της καὶ νὰ τὴν πετάξω στὸν δρόμο. Καὶ ξαφνικά, ἐκεῖ ποὺ κλωτσοῦσα τὰ ἔπιπλα καὶ σιχτίριζα, μιὰ σκέψη ἦρθε καὶ σφηνώθηκε στὸ μυαλό μου.

Ἀχά!

Ἀποκάλυψη! Ἡ μάνα μου δὲν θέλει νὰ μὲ βλέπει ἀδύνατο. Ἐπίτηδες μὲ ταΐζει, ἐπίτηδες μὲ παχαίνει μιὰ ὁλόκληρη ζωή, γιὰ νὰ εἶσαι σίγουρη πὼς δὲν θὰ βρῶ γκόμενο!!! Ἦταν τόσο προφανὲς ποὺ ἀπορῶ πῶς δὲν τὸ εἶχα συλλάβει χρόνια τώρα! Γι' αὐτὸ τὰ φαγιὰ ποὺ στέλνει, ποὺ φτιάχνει, ἡ ἀντίθετη συμπεριφορὰ πρὸς τὶς ἀδελφές μου ποὺ τὶς θέλει νὰ εἶναι "βίτσες". Σὲ ἕνα μόνο δὲν ἔχω καταλήξει ἀκόμα: τὸ κάνει ἐπὶ σχεδίου ἢ ἀσυνείδητα; Τὴν κοιτοῦσα μὲ προσοχή, προσπαθῶντας νὰ διακρίνω ἂν μέσα στὸ χαζοκέφαλό της μποροῦσε νὰ ὑπάρχη ἀρκετὸ μυαλὸ γιὰ νὰ σχεδιάζη κἄτι τέτοιο!
.

ἡ μαμά-ἀρκούδα ποὺ πνίγει τὸ μικρό της ἀπὸ τὴν πολλὴ ἀγάπη

Καὶ ρωτάω: ἔτσι εἶναι τελικὰ οἱ μανάδες, ὅλοι οἱ γονεῖς; Νοιώθουν πὼς τοὺς ἀνήκουμε γιὰ πάντα, ἀκόμη κὶ ἂν ἔχουμε πάει 33 ἐτῶν; Ἀκόμη κὶ ἂν ἔχουν ζήσει οἱ ἴδιοι ἀνάλογη καταπίεση ἀπὸ τοὺς δικούς τους γονεῖς σὲ ἄλλες ἐποχές; Δὲν μποροῦν νὰ συσχετίσουν, γαμῶτο; Καὶ προτιμοῦν νὰ μᾶς βλέπουν δυστυχισμένους μιὰ ζωή, ζῶντας μὲ τοὺς δικούς τους ὅρους, παρὰ εὐτυχεῖς ἀκόμη κὶ ἂν οἱ ἴδιοι δὲν συμφωνοῦν; Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ λύση; Ὑπάρχει κἄτι, ἐκτὸς ἀπ' τὸ πνίξιμο;... Γιατὶ ναὶ μὲν δὲν θὰ τὸ κάνω, ἀλλὰ πραγματικὰ κἄποιες φορὲς αἰσθάνομαι πὼς δὲν θὰ νοιώσω ἐλεύθερος παρὰ μόνον ὅταν πεθάνουν οἱ δυό τους.... Καὶ αὐτὴ ἡ σκέψη εἶναι τραγική.

.

Ἀντίο στὴν Λουντμίλα Ζύκινα

..

Людмила Зыкина 1929-2009

.

Ἂν οἱ ὑπολογιστὲς εἶχαν ἐφαρμογὴ γιὰ τὰ ἱστολόγια διαγώνιας μαύρης κορδέλλας πένθους, θὰ τὴν ἔβαζα ἴσως γιὰ ὅλον τὸν ἑπόμενο χρόνο.... Τόσο πολὺ στεναχωρημένος εἶμαι ἀπὸ τὰ θλιβερὰ νέα ποὺ ἔφτασαν στὴν Ἑλλάδα χθὲς ἀπ' τὴν Ρωσσία, τὴν χώρα ποὺ ἔζησα τὰ πρῶτα παιδικά μου χρόνια....

.

.

.

Ой снег-снежок

"Ἄχ χιόνι-χιονάκι!"

.

Στὸ ἱστολόγιό μου ἔχετε συνηθίσει τὰ ἀλλοπρόσαλα θέματα ὁπότε δὲν θὰ νοιώσω ἐπιπλέον ἄσχημα ποὺ δὲν θὰ ἔχετε κἂν ἀκούσει τὸ μυθικὸ ὄνομα τῆς Λουντμίλα Ζύκινα, ποὺ ἔφυγε γιὰ πάντα ἀπό κοντά μας πρὶν δύο μέρες στὴν ἡλικία τῶν 80 ἐτῶν.

.

Ἦταν ἡ ἀγαπημένη τραγουδίστρια τῆς παιδικῆς μου ἡλικίας, ἡ ἀγαπημένη ὅλων, ἡ μεγαλύτερη ρωσσίδα ἑρμηνεύτρια παραδοσιακῶν τραγουδιῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος, μετὰ τὴν Λίντια Ρουσλάνοβα (ὄχι, δὲν λέω τὴν Ρουσλάνα!) Ὅ,τι καὶ νὰ πῶ γιὰ τὸ πόσο λατρευτὴ εἶναι εἶναι λίγο, ὅ,τι κὶ ἂν πῶ γιὰ τὴν τεράστια φωνή της τὴν τόσο χαρακτηριστικὰ ρωσσικὴ εἶναι ἐλάχιστο. Ἕνας συνδυασμὸς Ἀλεξίου, Μαρινέλλας, Βιτάλης, ὅλες μαζὶ καὶ ὑψωμένες εἰς τὴν δεκάτην ἴσως τὴν πλησιάζει.

.

"

.

Восемнадцать Лет

"δεκαοκτὼ ἐτῶν"

.

(Προσωπικὰ τὸ πιὸ ἀγαπημένο μου τραγούδι της. Θυμᾶμαι ποὺ ἔβλεπα, παιδάκι τότε, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ '80 στὴν σοβιετικὴ κρατικὴ τηλεόραση τὸ πρωτόγονο αὐτὸ "βιντεοκλὶπ" μὲ τὴν κοπελλίτσα νὰ περπατᾶ στὰ δάση καὶ τρόμαζα - ἀπὸ τότε ἤμουν λίγο τρελλός, χεχέ! Μιὰ πραγματικὰ ἄλλη ἐποχή ἀπὸ μιὰ Ρωσσία ποὺ ἀποκλεισμένη ἀπὸ τὴν Δύση ζοῦσε στὰ 1980 σὲ ἁγνότερες ἐποχὲς πολλὲς δεκαετίες πιὸ πρίν, μιὰ Ρωσσία ποὺ σίγουρα δὲν ὑπάρχει πιά, κὶ ἕνα φινάλε ἄκρως ρομαντικὸ μὲ ἕνα μακρυνὸ φιλὶ καὶ μόνο. Θυμᾶμαι καὶ πῶς ἔβλεπα τὴν ἡλικία τῶν 18 τότε, τόσο μακρινὴ στὸ μέλλον, ἐνῶ τώρα ὄχι ἁπλᾶ τὴν ἔχω περάσει μὰ ἀλλοίμονο κοντεύω τὰ 34. Ἀδυσώπητος χρόνος.....)

.

"Ἂχ χιόνι-χιονάκι", "Χάρισέ μου ἕνα μαντῆλι", "Ἀγαπημένη μου μαμά", "Ρέει ὁ ποταμὸς Βόλγας", "Περίμενέ με, θὰ γυρίσω", "Στέπες, παντοῦ τριγύρῳ στέπες", "Ὁ νεαρὸς ναύτης ἔρχεται μὲ ἄδεια" κλπ.... τὰ πραγματικὰ ρωσσικὰ τραγούδια ποὺ θὰ βρίσκονται πάντα στὴν καρδιὰ τοῦ κόσμου, κὶ ὄχι οἱ σημερινὲς ἀηδίες τῶν t.a.t.o.o.....

.

.

Растёт в Волгограде берёзка

"Στὸ Βολγογκρὰντ φυτρώνει μιὰ μικρὴ σημύδα"

.

Κλείνω τὸ ἐλάχιστο αὐτὸ ἀφιέρωμα μὲ τὴν μεγαλύτερη ἴσως ἐπιτυχία τῆς Ζύκινα, τὴν ὑπέροχη "Ἴβουσκα", μαζὶ μὲ τὴν ἐκπληκτικὴ ἑλληνικὴ μετάφραση τοῦ Γιάννη Ρίτσου γιὰ ἕναν ἀνεπανάληπτο δίσκο τοῦ 1976 ὅπου ἡ μεγάλη Μαργαρίτα Ζορμπαλᾶ τραγουδοῦσε μοναδικὰ αὐτὸ τὸ τραγούδι καὶ ἄλλα ἕντεκα ρωσσικὰ μεταφρασμένα ἀπ' τὸν μεγάλο μας ποιητὴ στὰ ἑλληνικά. Μοναδικά.... ἀλλὰ ὄχι ὅπως ἡ Λουντμίλα Ζύκινα....

.

.

Ивушка

"Ἰτιά"

.

Ἡ αὐγούλα λάμπει πάνω στὰ νερά.

Ἴβουσκά μου, ἴτιά μου, πάει μου ἡ χαρά....

.

Χρυσοπράσινη ἴβουσκα

ποὺ ἀπογέρνεις στὸ νερό,

πές μου, πές μου ποῦ θὰ τὸν βρῶ

αὐτὸν ποὺ ἀγαπῶ;

.

Κάτω ἀπ' τὰ κλαδιά σου εὕρισκα τὸν νιό.

Κάθε φύλλο ἀηδόνι, κεῖνο τὸν καιρό....

.

Χρυσοπράσινη ἴβουσκα

ποὺ ἀπογέρνεις στὸ νερό,

πές μου, πές μου ποῦ θὰ τὸν βρῶ

αὐτὸν ποὺ ἀγαπῶ;

.

Κὶ ἔφυγε ὁ καλός μου, μαύρη μου ἡ ψυχή.

Σώπασε τὸ ἀηδόνι κὶ εἶμαι μοναχή....

.

Χρυσοπράσινη ἴβουσκα

ποὺ ἀπογέρνεις στὸ νερό

πές μου, πές μου ποῦ θὰ τὸν βρῶ

αὐτὸν ποὺ ἀγαπῶ;

.

ἑλληνικὴ ἀπόδοση: Γιάννης Ρίτσος

"12 Ρούσικα Λαϊκὰ Τραγούδια" (1976)

.

Ἡ τελευταία τῶν Μεγάλων ἔφυγε γιὰ πάντα. Εὐχὲς γιὰ αἰώνια ἀνάπαυση καὶ ἀπὸ ἕναν θαυμαστή της στὴν Ἑλλάδα, ἐλπίζω ὄχι τὸν μοναδικό....

.