Ἄχ βρὲ ΑΕΚ.....

..

. . .

Δύο μέρες δὲν εἴχαμε ἴντερνετ. Καλύτερα, μπόρεσα νὰ ἡσυχάσω καὶ νὰ σκεφτῶ. Δύο φοὺλ ἡμέρες καὶ πολὺ οὐΐσκυ μετὰ μπορῶ λοιπὸν νὰ γράψω κἄτι. Γύρισα ἀπ' τὸν Τελικὸ Κυπέλλου τοῦ ΟΑΚΑ, ἐξηντλημένος, τσαντισμένος, ἀλλὰ ὄχι τόσο θλιμμένος ὅσο θὰ περίμενα. Οἱ φίλοι μου ἔκλαψαν, δύο διπλανοί μου στὴν 1 λιποθύμησαν στὴ μέση τῶν πέναλτυ, ἄλλοι δὲν μπόρεσαν νὰ κοιμηθοῦν ὅλο τὸ βράδυ.... Ἐγὼ μετὰ τὴν ἰσοφάριση τοῦ Ὀλυμπιακοῦ στὸ τελευταῖο λεπτὸ τῶν καθηστερήσεων ποὺ ὁδήγησε στὴν παράταση συνειδητοποίησα μέσα μου πὼς δὲν θὰ τὸ παίρναμε, τὸ ἀπεδέχθην καὶ ἡσύχασα. Ἔτσι κὶ ἀλλιῶς, ὅλη ἡ χρονιὰ γιὰ τὴν ΑΕΚ ξεκίνησε ὡς τραγικὴ καὶ ἐξελίχθηκε σὲ μιὰ μετριότητα, νὰ τέλειωνε μὲ ἕνα τρόπαιο τὴ στιγμὴ ποὺ ἄλλες χρονιές, καλύτερές της, κατέληξαν στὸ τίποτα θὰ ἦταν τοὐλάχιστον θαυμαστό, ἀλλὰ στὶς μέρες μας δὲν γίνονται πιὰ θαύματα (ποὺ τραγουδοῦσε κὶ ὁ Ἀνδρέας Ἕκτορας)

..
.

Δὲν θὰ γράψω φυσικὰ σαχλαμάρες τοῦ στύλ "παρακολουθήσαμε μιὰ διαφήμηση τοῦ ποδοσφαίρου" κλπ, μὲ ξέρετε, τὰ μισῶ κἄτι τέτοια. Ναί, ποτὲ δὲν θὰ τὴν ξεχάσω τὴν βραδιὰ αὐτή, ἀλλὰ οἱ ἀναμνήσεις δὲν θὰ εἶναι καλές. Ἀρχίζω καὶ μισῶ τὸ ΟΑΚΑ. Μετὰ τὴν τραγικὴ βραδιὰ τοῦ περασμένου Δεκέμβρη ἐκεῖ, ὅταν εἴδαμε τὴν Ἀνόρθωση νὰ ἀποκλείεται ἀπ' τὴν Εὐρώπη, προχθὲς βράδυ μᾶς χάρισε ἄλλο ἕνα ἐφιαλτικὸ τετράωρο. Ἂν τὸ ἕνα πρᾶγμα ποὺ θὰ βγῆ ἀπ' αὐτὴ τὴ μεταβατικὴ χρονιά (πόσες ἀκόμα;) εἶναι ἡ ἀπόφαση νὰ τὸ ἐγκαταλείψουμε καὶ νὰ ἐπιστρέψουμε στὴ Νέα Φιλαδέλφεια, θὰ θεωρήσω τὴν χρονιὰ επιτυχημένη!

. .
..

Ἰδοὺ λοιπὸν τί θὰ κρατήσω ἀπ' τὸν Τελικό, σὲ λίγες φωτογραφίες καὶ λίγα λόγια:

..

Τὴν βεβαιότητα πὼς εἶμαι ὑγιής! Ἀφοῦ δὲν ἔπαθα ἔμφραγμα στὰ πέναλντυ προχθές, δὲν θὰ τὸ πάθω ποτέ! Ἐπίσης εἶμαι ψυχικῶς ὑγιής. Παλιότερα θὰ τὸ εἶχα πάρει τόσο βαριὰ ποὺ θὰ εἶχα γυρέψει ξανὰ τὴ δόση μου. Τώρα ἁπλῶς ψιλο-μέθυσα.
.

..

Τὰ ὡραιότερα γκὸλ ποὺ ἔχω δεῖ ζωντανὰ ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό, ἀπὸ τὸ ἀστέρι μας Ἴσμαελ Μπλάνκο ἀλλὰ κυρίως τὰ δύο ἀπ' τὴν μεγάλη μου ἀγάπη, τὸν Νάτσο Σκόκο. Δὲν τὸν ἔχω ξαναδεῖ τόσο συγκεντρωμένο, τόσο φοβερὸ σ' ἕνα παιχνίδι. Τὸ γκόλ του στὸ 90' μπροστά μας ἀκριβῶς, ποὺ πιστέψαμε γιὰ λίγο πὼς μᾶς εἶχε χαρίσει τὸ Κύπελλο, ἦταν ὅ,τι καλύτερο ἔχω ζήσει τοὺς τελευταίους μαύρους μῆνες.

.

Τὸν Ἀρχηγό μας Σωτήρη Κυργιάκο. Καὶ ὡς ἀντίπαλο παλαιότερα τὸν ὑπερσυμπαθοῦσα, ἀλλὰ τώρα τὸν λατρεύω! Ἐλάχιστους παῖκτες ποὺ ἔχουν ἔρθει στὴν ὁμάδα ἔχω ἀγαπήσει τόσο γρήγορα. Δυστυχῶς μόλις ἀποχώρησε τραυματίας, ἡ ΑΕΚ κατέρρευσε. Εἶμαι ἀπίστευτα περήφανος γι΄ αὐτόν καὶ γιὰ τὴν στάση του ἐκτὸς ἀγῶνα, καὶ γιὰ τὶς χειρονομίες του στοὺς κωλό-γαυρους, κὶ ἂς ἔχουν λυσσιάξει ἐναντίον του ὅλοι οἱ σιχαμένοι ἀ(θ)λητικοὶ κωλο-δημοσιογράφοι ποὺ δῆθεν κόπτονται γιὰ τὸ "πνεῦμα τοῦ ποδοσφαίρου". Ἀλάνι μας, μὴν ἀκοῦς κανένα, τέτοιους παῖκτες σἂν ἐσένα θέλουμε στὴν ὁμάδα!

Αὐτὰ τὰ ὀλίγα. Δὲν πειράζει. Εἶμαι περήφανος γιὰ τὴν ὁμάδα μου, τὴν ἀγωνιστικότητα ποὺ ἔδειξε μέσα στὸ γήπεδο, τοὺς παῖκτες καὶ τὸν προπονητή μας, χωρὶς τὸν ὁποῖον ὄχι μόνο δὲν θὰ φτάναμε νὰ παίξουμε τέλεια στὸν μεγάλο Τελικό, ἀλλὰ θὰ εἴχαμε ἀποκλειστεῖ ἀπ' τὸ Δεκέμβρη ὅπως τόσες ἄλλες χρονιές. Δὲν χρειάζομαι ἕνα Κύπελλο γιὰ νὰ μοῦ πῆ πὼς εἴμαστε μεγάλος σύλλογος. Μακάρι νὰ παίξουμε ἔτσι καὶ στὰ πλέυ-ὄφ, μακάρι νὰ μείνουν οἱ Μπάγιεβιτς, Σκόκο, Μπλάνκο, μακάρι νὰ φύγουν οἱ Ἄλβες, Ἐνσαλίβα, Τζεμπούρ, δὲν θέλουμε κἄτι ἄλλο, οὔτε θεόπεμπτους σωτῆρες οὔτε τίποτα.

ΑΕΚ ρέ!

῍.