Ἕνα Ἔθνος, δύο Ἐθνικὲς Ὁμάδες;

.

.

Ὁ Ἄγγελος τῆς Ἑλλάδας, ὁ Ἄγγελος Χαριστέας, σηκώνει τὸ Κὐπελλον Εὐρώπης τὸ 2004.

Ψὲς βράδυ ἔλαβε χώραν εἰς τὰς Πάτρας ἕνας φιλικὸς ἀγώνας ποδοσφαίρου, ἐν ὄψει τῆς συμμετοχῆς τῆς Ἐθνικῆς Ἑλλάδος στὸ Πανευρωπαϊκὸ Πρωτάθλημα τοῦ 2008 στὴν Αὐστρία καὶ Ἑλβετία τὸν Ἰούνιο. Τὸ ἑλληνικὸ ἀντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα χρειαζόταν προετοιμασία πρὶν τοὺς ἐπίσημους ἀγῶνες καὶ ὁ ὁμοσπονδιακός μας τεχνικὸς ἤθελε νὰ δῆ τὴν κατάσταση τῶν Ἑλλήνων διεθνῶν. Ἐπελέχθη λοιπὸν μία ἄλλη Ἐθνικὴ Ὁμάδα γιὰ νὰ διεξαχθῆ αὐτὸς ὁ ἀγώνας. Ἦταν ὅμως ὄντως μιὰ ἄλλη, αὐτὴ ἡ Ὁμάδα ποὺ ἐπελέγη; Κατὰ τὴν ἄποψή μου ὄχι, ἀφοῦ ἐπρόκειτο γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Κύπρου.

Ἠ Ἐθνικὴ Κύπρου στὴν ἐκπληκτικὴ περσυνή της εὐρωπαϊκὴ πορεία

Ὄχι, τὸ θέμα μου δὲν εἶναι κατὰ πόσον ἡ συγκεκριμένη ὁμάδα ἦταν ἀρκετὰ καλὴ ὥστε νὰ ἀποτελέση ἰδανικὸ τὲστ γιὰ τοὺς παῖκτες τοῦ Ὄττο Ρέχαγκελ. Τὸ θέμα ποὺ ἀπασχολεῖ ἐμένα καὶ χιλιάδες ἄλλους ἑλληνο-κυπραίους εἶναι τὸ ἄν ἡ Κύπρος ἔχη ἤ δικαιοῦται νὰ ἔχη μιὰ δική της "Ἐθνικὴ" Ὁμάδα. Τὸ ξέρω φυσικὰ πὼς ἡ μαρτυρικὴ μεγαλόνησος εἶναι ἕνα ἀνεξάρτητο κράτος (ἄχχ....) ἀφοῦ τὸ 1959 δὲν ἔγιναν πραγματικότητα τὰ ὄνειρα γιὰ Ἕνωση μὲ τὴν Μητέρα Πατρίδα, καὶ πὼς ὡς κράτος ἔχει σύμβολα δικά της, σημαία, στρατό, κυβέρνηση, τράπεζα κλπ. Δὲν παύει ὅμως νἆναι ἕνα κράτος ἑλληνικό, μὲ πολῖτες κυπρίους ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι αἰσθάνονται ἐξ ἴσου ἕλληνες μὲ τοὺς ὑπόλοιπους ἀδελφούς τους ἑλλαδίτες ποὺ ζοῦν στὴν Ἑλλάδα. Ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος τῆς Κύπρου εἶναι ὁ Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν τοῦ Σολωμοῦ, ἡ συμπαθητικὴ ἐπίσημη σημαία τῆς Κύπρου μέ τό πορτοκαλὶ σχῆμα τοῦ νησιοῦ κυματίζει πάντοτε δίπλα-δίπλα μὲ τὴν γαλανόλευκη ἁγιασμένη Ἑλληνικὴ σημαία, ποτὲ μόνη της. Γενικῶς, εἴμαστε Ἕλληνες: κύπριοι καὶ ἑλλαδίτες. Ἕνα Ἔθνος.

Ἠ μεγαλύτερη μέρα τοῦ Ἐλληνικοῦ ποδοσφαίρου

Πῶς μπορεῖ λοιπὸν ἕνα Ἔθνος νὰ ἔχη δύο Ἐθνικὲς Ὁμάδες;! Αὐτὸ διερωτᾶμαι. Ἡ Ἐθνικὴ Ὁμάδα τῆς Κύπρου, αὐτὴ ποὺ γεμίζει περηφάνεια ὅλους τοὺς κυπραίους, εἶναι ἡ Ἐθνικὴ Ἑλλάδος. Γι' αὐτὴν βγήκαμε ὅλοι καὶ πανηγυρίσαμε τρελλὰ ἐκεῖνο τὸ ἀξέχαστο βράδυ τῆς 4ης Ἰουλίου 2004 σ' ὅλες τὶς πόλεις τοῦ νησιοῦ. Ὄχι σἂν νὰ τὸ πήραμε κὶ ἐμεῖς - ὅπως συχνὰ ἀκούω - ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ πήραμε (κὶ) ἐμεῖς! Κὶ αὐτὴ ἡ ἑλληνοκεντρικὴ συμπεριφορὰ στὸ ποδόσφαιρο ἐκτείνεται φυσικὰ καὶ στὶς περισσότερες ὁμάδες τῆς Κύπρου, οἱ ὀπαδοὶ τῶν ὁποίων δὲν χάνουμε εὐκαιρία νὰ βαστᾶμε ἑλληνικὰ σύμβολα στὶς κερκίδες καὶ νὰ φωνάζουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα μας.

κερκίδα τῆς ὁμάδας μου, τῆς Ἀνορθώσεως Ἀμμοχώστου. Τὰ λόγια νομίζω εἶναι περιττά

κερκίδα ὀπαδῶν τοῦ ΑΠΟΕΛ, πανὸ ὑπὲρ τῆς Μακεδονίας μας καὶ κατὰ τὴς ἀπόσχισης τοῦ Κοσσόβου

Ἡ ὑπέροχη ΑΕΠ μὲ σῆμα της τὸν μεγαλύτερο Παφίτη τοῦ 20οῦ αἰώνα, τὸν "αἰώνιο ἔφηβο" καὶ ἥρωα-μάρτυρα τῆς ἀγχόνης Εὐαγόρα Παλληκαρίδη

Ἐκ τῆς κυπριακῆς ὁμάδας "Ἕνωσις Νέων Παραλιμνίου" ὁ Ξενῆς Πάτσιαλος, καὶ τὸ ἔμμετρο κύκνειον ἆσμα του ποὺ φανερώνει τὴν ἰδεολογία τοῦ ἰδίου καὶ ὅλης τῆς ὁμάδας (ἀπὸ τὸ ὀπαδικό site ὀπαδῶν τῆς ΕΝΠ www.enosara.com)

Δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιο μὲ ἄλλες περιπτώσεις χωρῶν. Τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο πχ ἔχει τέσσερις (!) διαφορετικὲς "Ἐθνικὲς Ὁμάδες" ποδοσφαίρου (Ἀγγλία, Σκωτία, Οὐαλλία, Βόρειος Ἰρλανδία), αὐτοὶ ὅμως μισιοῦνται μεταξύ τους, ἕνας Σκῶτος θὰ σοῦ τονίση πὼς μὲ τίποτα δέν εἶναι Ἄγγλος καὶ πὼς μὲ τίποτα δὲν θὰ ἀγωνιζόταν μὲ τὴν Ἐθνικὴ Άγγλίας. Ἄσε ποὺ αὐτὸς ὁ διαχωρισμὸς λόγῳ πολιτικῶν καὶ θρησκευτικῶν διαφορῶν ἔχει καταντήσει τὴν Ἀγγλία ἤ (πρώην) Μεγάλη Βρεταννία νὰ παραπαίη στὰ Μουντιὰλ καὶ νὰ μὴν προκρίνεται κἄν στὴν τελικὴ φάση τοῦ EURO 2008 (πρὸς τέρψιν ὅλων ἡμῶν ποὺ σιχαινόμαστε τοὺς Ἄγγλους πρώην κατακτητές μας). Ἡ Ἱσπανία πάλι εἶναι ἄλλη περίπτωση. Μετὰ τὴν μακρὰν περίοδο Φράνκο, ἡ ἔννοια "Ἐθνικὴ Ἱσπανίας" δὲν λέει τίποτα στοὺς Ἱσπανοὺς οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους περισσότερο Ἁνδαλουσιανούς, Καταλανούς, Βάσκους ἤ ξέρω-καὶ-γὼ-τί, παρὰ πολῖτες ἤ μᾶλλον ὑπηκόους τοῦ Ἱσπανικοῦ Βασιλείου. Εἶναι γνωστὴ ἡ ἱστορία τοῦ άρχηγοῦ τῆς Μπαρτσελόνα, ἀντοπαθέστατου Κάρλες Πουγιὸλ (ἡ ἀφάνα τῆς Καταλούνια) πού - ὡς μέλος τῆς Ἐθνικῆς Ἱσπανίας - ἀπειλοῦσε τοὺς φωτογράφους μὴ τυχὸν καὶ τὸν βγάλουν φωτογραφία καὶ φαίνεται καὶ πουθενὰ δίπλα του ἡ ἱσπανικὴ σημαία! Τέτοιο μῖσος! Στὴν δική μας περίπτωση φυσικὰ δὲν ὑπάρχουν ὅλα αὐτά, ὁ οἱοσδήποτε ἑλληνοκύπριος "μάππατσης" θὰ πετοῦσε καὶ τὴν σκούφια του ἄν τοῦ ἔλεγαν νὰ παίξη γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Ἑλλάδος (ἤ τὴν ὅποια ἑλλαδίτικη ὁμάδα).

Τὶ πρᾶγμα εἶναι λοιπὸν αὐτὴ ἡ "Ἐθνικὴ Κύπρου" ποὺ λίγοι πᾶνε μάππαν καὶ θωροῦνε παιχνίδια της, ποὺ ἐλάχιστοι ἐνδιαφέρονται ἄν τὰ πηγαίνη καλά; Γιὰ μένα εἶναι μιὰ πολὺ καλὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ ἀποκτοῦν ἐπιπλέον ἐμπειρίες οἱ παῖκτες καὶ γιὰ νὰ γίνονται καὶ γνωστοὶ ἐκτὸς Κύπρου, μιᾶς καὶ οἱ περισσότερες κυπριακὲς ὁμάδες σπάνια συμμετέχουν σὲ εὐρωπαϊκὲς διοργανώσεις. Δὲν ἔχει κἄτι κακό, κὶ ἐγὼ μάλιστα πολλὲς φορὲς τὴν ἔχω παρακολουθήσει, ἄν καὶ ὅλο μᾶς βάζουν νὰ πηγαίνουμε Λευκωσία, λὲς καὶ δἐν ὑπάρχουν ἄλλα γήπεδα ἐκτὸς τοῦ ΓΣΠ ἤ ἄλλες πόλεις. Πιστεύω ἁπλᾶ πὼς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀλλάξη τὸ ὄνομά της, καὶ ἴσως νὰ λέγεται Τοπικὴ Κύπρου ἤ κἄτι παρεμφερές. Ξέρω πὼς γιὰ κἄποιους αὐτὰ εἶναι λεπτομέρειες, ὅμως τὰ ὀνόματα ἔχουν πολὺ μεγάλη σημασία καὶ πρέπει νἄμαστε προσεκτικοὶ γιατὶ κἄποιους τοὺς πληγώνουμε χωρὶς κἄν νὰ τὸ καταλαβαίνουμε.

τραῖνο τῶν Αὐστριακῶν σιδηροδρόμων γι' αὐτὲς τὶς μέρες τοῦ EURO 2008

ΥΓ: ἔτσι κὶ εγὼ ζητῶ ἐκ τῶν προτέρων συγγνώμη ἄν στεναχώρησα κἄποιους ἀδελφοὺς συμπατριῶτες κυπραίους μ' αὐτὲς τὶς ἀπόψεις μου περὶ Κύπρου καὶ Ἑλλάδος. Ἔτσι μεγάλωσα ὅμως, αὐτὰ πιστεύω, αὐτά λέω.

Ἄν κἄποιος ἐνδιαφέρεται νὰ διαβάση μιὰν ἐπιπλέον ἄποψη γιὰ τὸ συγκεκριμένο θέμα ἀπὸ ὀπαδὸν ἄλλης ὁμάδας, ἰδοὺ δαμαὶ μιὰ ἱστοσελίδα φανατικῶν φίλων τοῦ ΑΠΟΕΛ (Ἀθλητικὸς Ποδοσφαιρικὸς Ὅμιλος Ἑλλήνων Λευκωσίας) ποὺ ἀσχολεῖται καὶ μὲ αὐτὸ τὸ θέμα, μὲ ἄρθρο στὸν τομέα "Ζώνη Αποέλ", πάνω-πάνω. Τέλειο σάϊτ, κὶ ἄν τὸ λέω ἐγὼ αὐτό, ἕνας φανατικὸς Ἀνορθωσιάτης, καταλαβαίνετε περί τινος πρόκειται!

.

Oh my God!!! Τὸ "West Side Story" στὴν Ἀθήνα!!!

.

.

Ἠ ἀφίσσα τῆς ὡραιότερης ταινίας ὅλων τῶν ἐποχῶν!

Πιάνω ὁ καλός σου ἀνέμελος κὶ ὡραῖος τὸ περιοδικὸ FAQ (ἔλα, δὲν θέλω ἐξυπνάδες, Frequently Asked Questions σημαίνει!) τὸ ὁποῖον διανέμεται δωρεάν, κὶ ἐκεῖ ποὺ τὸ ξεφυλλίζω καὶ σκέφτομαι "μὰ τί εἶν' ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα, συμβαίνουν ἔτσι πράματα στὴν Ἀθήνα; Ποῦ ζῶ ἐγώ;", πέφτει τὸ μάτι μου πάνω στὸ ἀπίστευτο! Τὸ West Side Story, τὸ συγκλονιστικὸ μιούζικαλ τοῦ Broadway διὰ χειρὸς Leonard Bernstein ποὺ ἔχει σπάσει ὅλα τὰ ρεκὸρ μισὸν αἰῶνα τώρα, ἡ αὐθεντικὴ παράσταση ἐξ Ἀμερικῆς, ἔρχεται Ἑλλάδα τὸν Σεπτέμβρη, σταθμὸς τῆς παγκόσμιας περιοδείας γιὰ τὰ 50 χρόνια της! Ἔ, ἔχασα τὰ μυαλὰ ποὺ δὲν ἔχω, ἐπέλλανα τέλεια, ἄρχισα νὰ χοροπηδάω μόνος μέσα στὸ δωμάτιό μου σἄν τὸ κουνελούι!!!

Τόνυ καὶ Μαρία, ὁ Ρωμαῖος κὶ ἡ Ἰουλιέττα στὴν Ἀμερικῆ τοῦ '50

Δὲν ἔχω βέβαια πάει ποτὲ στὴν Ἀμερική, οὔτε ἔχω ποτέ μου δεῖ τέτοια παράσταση ζωντανά, ἡ κινηματογραφικὴ ἐκδοχὴ τοῦ 1961 ὅμως εἶναι 20 χρόνια τώρα ἡ πιὸ ἀγαπημένη μου ταινία ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ὦ ναί, ποὺ δεκάχρονος μιτσὴς θωρῶ την τοὐλάχιστον μιὰ φορὰ τὸν χρόνο στὸ βίντεο, στὴν ἴδια ἐκείνη λειωμένη κασσέττα ποὺ τὸ εἴχαμε ἀντιγράψει τότε παράνομα ἀπὸ τὸ βιντεοκλάμπ! Μόνος ἤ οἰκογενειακῶς, ποτὲ δὲν τὸ χορταίνω, ποτὲ δὲν παραλείπω νὰ κλάψω σἄν μωρὸ παιδί, πρῶτα ἀπὸ χαρὰ καὶ θαυμασμὸ γιὰ τὴν μουσικὴ καὶ τὰ χορευτικά, στὸ τέλος γιὰ τὸ θλιβερὸ μὰ τεεεέλειο φινάλε! Άξεπέραστο!

Οἱ Sharks τζιαί οἱ Jets στοὺς δρόμους τῆς Νέας Ὑόρκης

Δὲν θὰ κάτσω νὰ ἀναλύσω δαμαὶ τὴν πλοκή, τὶς ἐπιρροές, τὸ κάστ, τὸ τί σήμανε αὐτὴ ἡ παράσταση, αὐτὴ ἡ μουσικὴ τοῦ Μπέρνσταϊν ποὺ ἄλλαξε ὅλη τὴν ροὴ τῶν μιούζικαλ ἔκτοτε, εἶναι λίγο-πολὺ γνωστά, εἰδικὰ στοὺς λίγο παλιότερους. Ἁπλᾶ νὰ πῶ τὴν γνώμη μου γιὰ τὸ πόσο ἔγκυρο εἶναι καὶ σήμερα τὸ μύνημα τῆς ταινίας, οἱ ἀνεπιθύμητοι μετανάστες καὶ οἱ "ντόπιοι", ὁ ἀπαγορευμένος ἔρωτας, ἐκεῖνο τὸ ἐπικίνδυνο αἴσθημα τοῦ νὰ προστατεύης τοὺς δικούς σου μὲ τὸ ὅποιο τίμημα, τὸ μῖσος, ἡ μισαλλοδοξία κὶ οἱ τραγικὲς συνέπειές τους. Γιατὶ δυστυχῶς ἡ ἀγάπη δὲν τὰ νικᾶ ὅλα, κὶ ἦταν αὐτὴ ἡ ταινία ποὺ μὲ πρωτο-ξύπνησε γιὰ τὸ πόσο ὄμορφος καὶ σκληρὸς ταὐτόχρονα εἶναι ὁ κόσμος μας, γιὰ τὸ πῶς οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἱκανοὶ γιὰ τὸ καλλίτερο μὰ καὶ γιὰ τὸ χειρότερο τὴν ἴδια στιγμή.

"There's a place for us, somewhere a place for us.

Peace and quiet and open air wait for us somewhere.

There's a time for us, someday there' ll be a time for us.

Time together with time to spare.

Τime to learn, time to care"

"There's a place for us,

a time and a place for us.

Hold my hand and we' re halfway there.

Hold my hand and I' ll take you there...." (σνίφ....)

Ἡ συνέχεια στὶς 10 Σεπτεμβρίου στὸ γήπεδον Badminton στὸ Γουδὶ ἤ Γουδῆ (ὅπως ἀγαπᾶτε), ἄντε νὰ δοῦμε πῶς θὰ περάσουν οἱ τέσσερις μῆνες!

.

Βιβλίο: Ρένα Μανιοῦ - "Τρέχα Βασίλη"

.

.

Ἡ θεία τοῦ Βασίλη Τοροσίδη ἐξιστορεῖ τὴν Ἄνοδο τοῦ κορυφαίου νεαροῦ ἕλληνα ἀμυντικοῦ καὶ ἀνηψιοῦ της πρὸς τὴν ἀναγνώριση καὶ τὴν Κάθοδό του πρὸς στὸν Ὀλυμπιακὸ Πειραιῶς....

Ρένα Μανιοῦ - "Τρέχα Βασίλη", ἐκδ. Ἁρμὸς 2007, σ. 139

Καὶ μόνον τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἔκπληκτικὸς νεαρὸς ἄσσος τοῦ οσφπ ἔκανε μύνηση στὴν ἀγαπημένη του θεία Ρένα Μανιοῦ γιὰ τὴν ἀπόφασή της νά ἐκδόση αὐτὸ τὸ βιβλίο καὶ τὸ ὅτι τῆς ζητᾶ ἕνα ἑκατομμύριο εὐρὼ ἀποζημίωση, θὰ ἦταν ἀρκετὸ γιὰ νὰ μοῦ κεντρίση τὸ ἐνδιαφέρον καὶ νὰ διαβάσω αὐτὸ τὸ βιβλίο. Ἡ ἕλξη ἔγινε ἀκόμη πιὸ ἔντονη ὅταν τὸ Δικαστήριο ἀπέρριψε τὴν ἀγωγὴ Τοροσίδη ψὲς τὸ πρωΐ, ἀποφασίζοντας πὼς τὸ βιβλίο ὄχι ἁπλῶς δὲν θίγει τὸν χαρακτῆρα του μὰ - τοὐναντίον - εἶναι διδακτικώτατο καὶ ἠθικοπλαστικὸ καὶ πὼς θἄπρεπε νὰ διαβαστῆ ἀπὸ ὅλους τοὺς γονεῖς μὰ καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ παιδιὰ ποὺ ὀνειρεύονται νὰ ἀσχοληθοῦν ἐπαγγελματικὰ μὲ τὴ μπάλα.

φωτογραφία τοῦ ἥρῳος τοῦ βιβλίου Βασίλη Τοροσίδη. Χαρακτηριστικότατη, ὅπως εὔκολα θὰ καταλάβη ὁ ἀναγνώστης

Ἡ ἀφήγηση εἶναι ἁπλῆ, στρωτὴ καὶ εὐκολοδιάβαστη, ὅλο τὸ βιβλίο διαβάζεται μέσα σὲ τρεῖς ὧρες. Ἄμα ξεκινήσης εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ τὸ ἀφήσης ἀπὸ τὰ χέρια σου. Ἡ Ρένα Μανιοῦ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν άρχή, περιγράφει τὰ παιδικὰ χρόνια τοῦ μικροῦ Βασίλη στὴν πολύτεκνη ἀκριτικὴ προσφυγικὴ οἰκογένεια τῆς Ξάνθης, μὲ ὅλες τὶς δυσκολίες καὶ τὰ οἰκονομικά προβλήματα ποὺ πολλοὶ πρωτευουσιάνοι θεωροῦν ξεπερασμένα, ἔχοντα θέση μονάχα σὲ παλιές ἀσπρόμαυρες ταινίες τοῦ ἑλληνικοῦ κινηματογράφου. Εἶναι σημαντικότατο φυσικὰ τὸ γεγονὸς πὼς ἡ συγγραφέας περιγράφει γεγονότα ὅπως ἡ ἴδια τὰ ἔζησε, ἐνῶ ταὐτοχρόνως περιγράφει καὶ τὴν δική της παράλληλη ζωή.

Ἀπὸ τὰ κορυφαῖα σημεῖα γιὰ μένα εἶναι ἡ ταύτιση τῆς προσφυγικῆς ταυτότητος τῆς οἰκογένειας Τοροσίδη μὲ τὴν μεγάλη ὁμάδα τῆς ΑΕΚ. Ἡ Ἀθλητικὴ Ἕνωσις Κωνσταντινουπόλεως ὑπάρχει παντοῦ, στοὺς τοίχους, στὶς κουβέντες, στὶς καρδιές, ἀκόμα καὶ ἀνάμεσα στὰ εἰκονίσματα τοῦ σπιτιοῦ. Φυλαχτὸ καί ἰδεῶδες, ἡ Ἰδέα, ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς Ἰδέες ποὺ "δὲν ἀποθνήσκουσιν ποτέ" ὅπως εἶπε κὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος κατὰ τὴν ἐπίσκεψη τῆς ὁμάδας στά πατρογονικὰ ἐδάφη τῆς Βασιλεύουσας καὶ τοῦ Πέραν τὸ 2004, ὅταν ὁ Δικέφαλος Ἀετὸς συμπλήρωσε 80 χρόνια ζωῆς. Ὅσοι δὲν εἶναι ΑΕΚτζῆδες ἢ πρόσφυγες δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν τί σημαίνει ἡ ΑΕΚ καὶ πῶς μπορεῖ νὰ δίνη ἀξία καὶ στόχο σὲ ὅλη σου τὴ ζωή, κάνοντας τὶς κακουχίες καὶ τὰ προβλήματα νὰ μοιάζουν ἀσήμαντα, προσφέροντάς σου μιὰ κοινὴ μοῖρα μὲ χιλιάδες ἄλλους ὁμοϊδεάτες, κάνοντας τὶς ἀσταμάτητες βρισιὲς τῶν "παλαιο-ἑλλαδιτῶν" (Τουρκόσποροι, Μωαμεθανοί, ξενομερίτες, Βούλγαροι, γιαουρτοβαφτισμένοι....) νὰ μοιάζουν μὲ μετάλλια τιμῆς....

Τὸ βιβλίο συνεχίζει μὲ τὰ νεανικὰ χρόνια τοῦ Βασίλη, τὴν ἀποκάλυψη τοῦ ταλέντου του στὴ μπάλα, τὸ ὄνειρο τοῦ παπποῦ του καὶ τοῦ πατέρα του νὰ τὸν δοῦν νὰ ἀγωνίζεται μὲ τὴν φανέλλα τῆς ΑΕΚ.... Οἱ δυσκολίες, οἱ τραγῳδίες ποὺ χτυποῦν τὴν οἰκογένεια, οἱ ἀπογοητεύσεις, ὅλα εἶναι ἐδῶ. Συγκινητικότατη στιγμὴ ὁ ὅρκος τῆς συγγραφέως-θείας στὸ προσκεφάλι τοῦ ἑτοιμοθάνατου πατέρα τοῦ ἔφηβου Βασίλη. Ἡ Ἀθήνα, ἡ σταυροφορία τῆς Ρένας Μανοῦ - ἡ ὁποία ἔχει πλέον γίνει δημοσιογράφος - νὰ προωθήση τὸν ταλαντοῦχο ἀνηψιό της, ὅλα δοσμένα μὲ ἁπλότητα, χωρίς ἴχνος μελοδραματισμοῦ.

ἡ συγγραφέας, δημοσιογράφος Ρένα Μανιοῦ

Καὶ ὅταν ἡ μεγάλη στιγμὴ φθάνη καὶ ἡ ΑΕΚ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ νεαροῦ ποδοσφαιριστοῦ-ὀπαδοῦ της ἀπὸ τὴν ΠΑΕ Scoda Ξάνθη, ἐκεῖνος ἐπιλέγει τὸν μισητὸ ὣς τότε σὲ κεῖνον Ὀλυμπιακό.... Ἡ πλήρης ἀντιστροφὴ χαρακτῆρος, ἡ ἀδιαλλαξία, ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς, ἡ ἀπόλυτη ἀλλαγή.

Τελικὰ τί φταίει, ἂν κἄτι φταίη; Ὁ χαρακτήρας, ἡ ἀνατροφή, κἄτι ποὺ ἔγινε ἢ δὲν ἔγινε στὴν μικρὴ ἡλικία; Καὶ γιατὶ τὰ ἴδια αὐτὰ δὲν τὰ ἀκούσαμε νὰ συμβαίνουν σὲ ἄλλα παιδιά-θαύματα τῆς μπάλας στὶς μέρες μας, ὅπως τὸν Σωτήρη Νίνη, τὸν Σωκράτη Παπασταθόπουλο ἢ τὸν Δημήτρη Χριστοφῆ (τῆς πολὺ καλῆς Ἕνωσης Νέων Παραλιμνίου στὴν Κύπρο μας). Αὐτὰ ἀναρωτᾶται ἡ συγγραφέας στὸ τέλος τοῦ βιβλίου της, μὴ δίνοντας οὐσιαστικὰ ἀπαντήσεις, ἀφοῦ οὔτε καὶ ἡ ἴδια ξέρει γιατὶ ὁ πραγματικὰ μεγάλος ποδοσφαιριστὴς ἐκ Ξάνθης μεταμορφώθηκε ἐν μιᾶ νυκτὶ σὲ ἕναν ἀγνώμονα ἀριβίστα.

Ἄν - κλείνοντας αὐτὴν τὴν παρουσίαση - ἔχω νὰ πῶ κἄτι ποὺ θὰ ἤθελα νὰ ἦταν διαφορετικὸ στὸ βιβλίο, αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ παντελὴς ἔλλειψη ὀνομάτων καὶ στοιχείων. Πουθενὰ δὲν ἀναφέρονται τὰ ὀνόματα Τοροσίδης, Ξάνθη, ΑΕΚ, Ὀλυμπιακός, ἢ ἡμερομηνίες, διευθύνσεις, ὀνόματα ἐφημερίδων, δημοσιογράφων, τηλεοπτικῶν σταθμῶν. Πρέπει ὁ άναγνώστης νὰ γνωρίζη πολὺ καλὰ τὴν ἱστορία Τοροσίδη, τὴ μεταγραφή του πέρυσι τὸν Δεκέμβρη στὸν οσφπ, τὶς δηλώσεις τοῦ ἀδελφοῦ του, ἀλλιῶς μπορεῖ νὰ ἐκλάβη ὅλη αὐτὴ τὴν ἀληθινή ἱστορία ὡς μυθιστόρημα φανταστικοῦ περιεχομένου. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, ἂν κἄποιος δὲν ξέρη τὸ ὄνομα τῆς Ρένας Μανιοῦ ἢ ἂν δὲν πάη "συστημένος" νὰ ἀγοράση αὐτὸ τὸ βιβλίο, ἀποκλείται νὰ καταλάβη βλέποντάς το στὰ ράφια τῶν βιβλιοπωλείων καὶ ξεφυλλίζοντάς το περὶ τινος πρόκειται. Στὸν δεύτερο τόμο, ποὺ διαβάζω στὸ ἱστολόγιο τῆς συγγραφέως ὅτι θὰ ἀκολουθήση συντόμως, θὰ ἤθελα ὅλα αὐτὰ τὰ προσωπικὰ στοιχεῖα λίγο πιὸ ἐμφανῆ.

.