Ὅταν χάνη ἡ ΑΕΚ....

Ὀ Σύνδεσμός μας στήν Ὁρόκλινη Λάρνακας

Ὅταν χάνη ἡ ΑΕΚ - καί ἐννοῶ νά χάνη δίκαια - μοῦ κόβεται ἡ ὄρεξη, ἀκόμη καί τά πιό ἀγαπημένα μου πράγματα δέν θέλω νά τά βλέπω. Τό μόνο πού θέλω εἶναι νά ἀκούω ἐκπομπές ὅπου πιθανότατα ἕνα σωρό ἄσχετοι λαλοῦσιν ὅ,τι τούς κατεβαίνει στό κεφάλι. Ὅταν χάνη ἡ ΑΕΚ πέφτω μέ τό παλιό μου τό walkman στό κρεββάτι καί ἀλλάζω ἀθλητικούς σταθμούς σἄν ἀπεγνωσμένος μέσα στό σκοτάδι, καί ὅλο πέφτω πάνω στήν κυρία Κάτια νά παραληρῆ γιά τήν ὁμάδα της. Ξυπνῶ νωρίς-νωρίς καί πάω βουρητός στο περίπτερο γιά τήν Score. Ἀκόμη κί ἄν μοῦ συμβῆ κἄτι καλό κατά τήν διάρκεια τῆς ἡμέρας συγκρατιέμαι νά μήν δείξω χαρά, τό θεώρῶ ἀσέβεια, λές καί εἶναι Μεγάλη Παρασκευή. Ὅταν χάνη ἡ ΑΕΚ βαριέμαι, βλέπεις εἶναι πιά κἄτι τόσο συχνό καί - ἀλλίμονο - συνηθισμένο....

Εἶμαι πού εἶμαι λοιπόν σέ μιά ἄσχημη ψυχολογική κατάσταση, ἔρχονται καί κἄτι τέτοια παιχνίδια ὅπως τό ψεσινό μέ τήν Χετάφε καί μέ ἀποτελειώνουν.... Πῶς μπορεῖ μιά ὁμάδα πού ἐθεωρεῖτο σίγουρη πρωταθλήτρια ἔχει ἕνα μῆνα τώρα νά παίζη ἔτσι, νά μᾶς κερνᾶ τέτοια πίκρα; Τί συμβαίνει σ' αὐτά τά ἀποδυτήρια καί ἐμφανίζονται ὅλοι οἱ παῖκτες μας ἔτσι χαντακωμένοι; Ἐμεῖς, πού σέ αὐτην ἀκριβῶς τήν πόλη, τήν Μαδρίτη, εἴχαμε μεγαλουργήσει πρίν λίγα μόλις χρόνια - ὄχι στά νότια προάστεια ἀλλά μέσα στό Σαντιάγο Μπερναμπέου.... Ἐγώ δέν εἶμαι προπονητής, δέν ξέρω καί τόση μάππαν ὥστε νά ἐπιχειρήσω κἄποια ἀνάλυση ἤ λύση, ἕνας ἁπλός ὀπαδός εἶμαι πού προσπαθεῖ νά μαζέψη δυνάμεις καί νά συνεχίση νά στηρίζη τήν μεγάλη του ἀγάπη, κόντρα στήν εἰρωνία πού ἐν νά ἀκούση ἀπό φίλους καί γνωστούς πάλι. Πῶς ὅμως, πῶς;

ὁ ἀγαπημένος μου ποδοσφαιριστής τῆς ΑΕΚ, Σωκράτης Παπασταθόπουλος

Ἄντε πάλι νά πάρης καμμιά "κίτρινη" ἐφημερίδα, νά δῆς τί πῆγε στραβά - ἄν τολμήσουν νά γράψουν καί δέν φοβηθοῦν μήν παραγκωνιστοῦν ἀπό τήν ἐπίσημη δημοκρατικότατη ΠΑΕ μας, ὅ,τι ἔπαθε δηλαδή ἡ Ὥρα τῶν Σπόρ - τί θά ἀναλύση ὁ ἀγαπημένος μου Μιαούλης. Τά ἴδια καί τά ἴδια, κρῖμα.... Ὥς ἐδῶ δηλαδή φθάνει ἡ Ἕνωσίς μας; Αὐτό εἶναι πού πρέπει νά δεχθοῦμε; Ἄχ!

Εἰσαγωγικὴ Ἀνάρτηση

.

λεπτομέρεια πού τόν πίνακα "Ἡ Μετανοοῦσα Μαγδαληνή" τοῦ μεγάλου Georges de la Tour

Ἕνα τέτοιο ἱστολόγιο φυσικά δὲν ἔχει ἀξιώσεις ἢ βλέψεις νὰ ξεπεράση τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Κύπρου. Μᾶλλον οὔτε κἂν αὐτὲς τὶς ἀξιώσεις ἔχει. Ὦ, δὲν ἔχω παραισθήσεις. Νομίζω πὼς κανεὶς δὲν πρόκειται νὰ διαβάση ποτὲ τὲς πελλάρες ποὺ γράφω, ἔχω ὅμως τόσον ἐλεύθερο χρόνο τελευταῖα ποὺ σκέφτηκα νὰ καταθέτω δαμαὶ κἄποια πράγματα, κἄποιες σκέψεις μου, περισσότερο γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Ἄσε ποὺ θὰ νοιώθω τὴν ἀνάγκη νὰ προσθέτω νέες καταχωρήσεις ἀνὰ τακτὰ χρονικὰ διαστήματα, ὁπότε αὐτὸ θἆναι μιὰ ὤθηση γιὰ μένα νὰ κάνω πράγματα, νὰ πηγαίνω σὲ ἐκθέσεις, νὰ πηγαίνω γήπεδο, νὰ διαβάζω περιοδικά, νὰ τελειώνω βιβλία, νὰ μὴν κάθομαι ὅλη μέρα ἔσσω μου κοιτῶντας τὸ χαζοκούτι.

Παρὰ τὸ σαχλο-παρατσούκλι μου, τὸ ὁποῖο μοῦ εἶχαν δώσει κἄποιοι φίλοι στὴν Κύπρο ποὺ τότε ποὺ ἤμουν μιτσής, δὲν εἶμαι κἅνας τρελλαμένος ποδοσφαιρομανὴς ἢ χουλλυγκάνος. Ἁπλᾶ ἡ καθημερινότητά μου καὶ γενικῶς ἡ ζωή μου τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι ἄδεια κὶ ἔτσι ἡ μπάλα ἔχει σταδιακὰ ἀποκτήσει κύρια θέση. Εἶναι ἄσχημο νὰ μὴν ἔχης πράγματα σοβαρὰ στὴν καθημερινότητά σου, δουλειὰ ἀληθινή, ὅλη μέρα νὰ ζωγραφίζης μονάχος σου ἔργα ποὺ δὲν ξέρεις ἂν θὰ πουλήσης ποτέ, νὰ ''σερφάρης'' στὸ ἴντερνετ, νὰ διαβάζης μυθιστορήματα ὀνειροπολῶντας, καὶ νὰ περιμένης μία στὶς δεκαπέντε νὰ πᾶς νὰ δῆς τὴν ΑΕΚ σὲ ἕνα γήπεδο "δανεικό", φεύγοντας συχνὰ παγωμένος καὶ πιὸ ἀπογοητευμένος ἀπ' ὅτι ὅταν ξεκίνησε ἡ μάππα.

Τὸ ἔναυσμα γιὰ νὰ ξεκινήσω αὐτὸ τὸ blog εἶναι ἀναμφισβήτητα κἄποια ἄλλα βιβλιόφιλα ἱστολόγια ποὺ διαβάζω ἑνάμισι χρόνο τώρα κὶ ἔτσι σίγουρα κὶ ἐγὼ θὰ προσθέσω ἀναρτήσεις μὲ ἀγαπημένα βιβλία ποὺ θὰ διαβάζω ἢ ἔχω ἤδη διαβάσει, χωρὶς βέβαια νὰ τολμῶ νὰ διεκδικήσω τὸν τίτλο τοῦ κριτικοῦ ἢ τὴν ποιότητα ἄλλων ἀνθρώπων ποὺ θαυμάζω.

Δὲν χρειάζεται νὰ πῶ ἄλλα, ἐννὰ δείξη στὸ μέλλον, αὐτὰ πρὸς τὸ παρόν.

.