τὰ highlights μου ἀπὸ τὴ χρονιὰ ποὺ φεύγει

.

"Πάει ὁ παλιὸς ὁ χρόνος, ἂς γορτάσουμε παιδιά!".... Ποτὲ δὲν ἦταν τὸ πατροπαράδοτο ἆσμα πιὸ ἔγκυρο καὶ ἐπίκαιρο ἀπ' ὅτι φέτος! 2008, ἄη στὰ τσακίδια!!! Κατόρθωσες νὰ ξεπεράσεις ὣς καὶ τὸ πιὸ μαῦρο ἔτος τῆς ζωῆς μου, τὸ 2001. Δὲν θέλω νὰ σὲ ξανασκεφτῶ, νὰ ξαναζήσω τὴ μοναξιὰ καὶ τὶς μαῦρες στιγμές σου.

Ἀποχαιρετώντας σε θὰ κάνω μιὰ μικρὴ φωτογραφικὴ ἀνασκόπηση τῶν εὐχάριστων καὶ δυσάρεστων γεγονότων ποὺ μὲ ἐπηρρέασαν τοὺς τελευταίους δώδεκα μῆνες. Ἔτσι, γιὰ νὰ μὲ γνωρίσετε λίγο καλύτερα καὶ νὰ μάθετε τὶ μὲ ἐνδιαφέρει, τί μοῦ ἀρέσει καὶ τὶ ὄχι. Μὴν περιμένετε σχόλια τοῦ στύλ "οἱ ἀναρχικοὶ καῖνε τὴν Ἀθήνα" (τὸ ξεπέρασα), "ὁ Χριστόφκιας ἐξελέγη Πρόεδρος στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα μου" (κὶ αὐτὸ τὸ ξεπέρασα) ἢ "μὲ συγκλόνησε ἡ δολοφονία Σεργιανόπουλου" (καθόλου δὲ μὲ συγκλόνησε, ἁπλᾶ ψιλο-στεναχωρήθηκα, αὐτὸ ποὺ συμβαίνει τώρα μὲ τοὺς δολοφόνους Ἰσραηλινοὺς στὴ Λωρίδα τῆς Γάζας μὲ συγκλονίζει!)

.

Θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὰ τρία πράγματα ποὺ μὲ ἀπασχολοῦν περισσότερο, τὴ λογοτεχνία, τὴ μουσικὴ καί, τελευταία, τὴ μπάλα. Ἔτσι θὰ ξέρετε οἱ περισσότεροι ποῦ νὰ σταματήσετε τὴν ἀνάγνωση! Χεχέ!

.
Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ:
.
Τὸ βιβλίο, ὁ σύντροφος τοῦ μοναχικοῦ! Γιατὶ νὰ μὴν τὸ παραδεχθῶ; Ἀφοῦ ὅταν ἔχω σχέση ποτὲ δὲν διαβάζω. Κὶ ἂν κἄποιος κοὺλ τύπος ποὺ ζεῖ ἄγρια τὴ ζωὴ δῆ κἅναν ὀγκώδη τόμο στὴν τσάντα μου (πῆρα πρόσφατα τὴ "Μαγεμένη Ψυχή" τοῦ Ρολλὰν Ρομάν, ἒν ἠξέρω γιατί!) καὶ μὲ ρωτήση ἔκπληκτος "μὰ καλά, διαβάζεις τέτοια πράγματα;", πραγματικὰ ντρέπομαι.... ἀντιμετωπίζεται ὡς ἀντικατάστατο τῆς ζωῆς ἀπὸ κἄποιους. Ἀλλὰ μοῦ ἀρέσουν τόσο!

.

Τί νὰ πρωτοπῶ λοιπόν; Δὲν εἶναι μόνο τὸ τί βιβλία σοῦ γυαλίζουν στὶς βιτρίνες ἢ στὰ ἔνθετα τῶν ἐφημερίδων καὶ τῆς FAQ, εἶναι τὸ τί τελικὰ ἀγοράζεις, τὸ πότε τὸ διαβάζεις καὶ τί ἀποκομίζεις. Ἀπὸ αὐτὰ καταλαβαίνεις τὸν ἄλλον....
.

.

Τὸ ὡραιότερο καὶ μὲ διαφορὰ βιβλίο ποὺ διάβασα φέτος ἦταν τὸ "Ἐγὼ δὲν Φοβᾶμαι" (ἐκδ Καστανιώτη) τοῦ Νικολό Ἀμανίτι, ὁ ὁποῖος εἶναι νέος, Ἰταλός, ὡραῖος καὶ ὑπερ-κούλ. Ἂ ναί, καὶ ἀπίστευτα ταλαντοῦχος! Ἦταν Ἰούνης ὅταν τ' ἀγόρασα, τὴν ἑπομένη ποὺ εἶδα τὴν ταινία ποὺ γυρίστηκε βασισμένη σ' αὐτὸ πρὶν 3-4 χρόνια. Συγκλονιστική! Δὲν περίμενα νὰ μὲ ἐντυπωσιάση ἀμέσως μετὰ τὴν ταινία - ἴσως ἔπρεπε νὰ περιμένω λίγο καιρὸ πρὶν τὸ διαβάσω - μὰ εἶχα κολλήσει. Ἦταν ἀκόμη καλύτερο!

Ταίριαξε ἀπόλυτα κὶ ἡ ἐποχὴ ποὺ τὸ διάβαζα μὲ τὴ δράση: ντάλα καλοκαῖρι, καύσωνας σ' ἕνα χωριουδάκι ἀνάμεσα σὲ ἀπέραντους χρυσοῦς σιτοβολῶνες στὸν ἄγριο Ἰταλικὸ Νότο. Τέλη δεκαετίας τοῦ '70 καὶ ὁ ἥρωας ἕνας πιτσιρίκος, ἄρα ἡ πλήρης ταὔτιση. Ἡ πολύτεκνη φτωχὴ οἰκογένεια, ἡ μάνα-νοικοκυρά, ἡ παιδικὴ παρέα καὶ ἡ πίεση νὰ εἶσαι ἀποδεκτός. Σἂν νὰ εἶχε γραφτῆ γιὰ τὴν ἀνατολικὴ Κύπρο τοῦ '78, τότε ποὺ ἄρχισα νὰ πρωτοκαταλαβαίνω τὸν κόσμο. Πάνω στὰ παιχνίδια, στὶς σκανταλιές, στὶς ἀτέλειωτες βόλτες στὰ χωράφια, ὁ μικρὸς πέφτει τυχαῖα πάνω σ' ἕνα μυστικό ποὺ τὸν σιοκάρει: σ' ἕνα ἐγκαταλελειμένο ἀγρόκτημα στὴ μέση τοῦ πουθενά, στὸν πάτο ἑνὸς ξεροπήγαδου, διακρίνει τὴ μορφὴ ἑνὸς ἁλυσοδεμένου παιδιοῦ. Κατεβαίνοντας, ἀνακαλύπτει μὲ τρόμο πὼς ὁ μικρὸς συνομήλικός του εἶναι ζωντανός καὶ πὼς κρατείται ὡς θῦμα ἀπαγωγῆς γιὰ λύτρα μῆνες ὁλόκληρους. Ὑπέροχες περιγραφὲς τοῦ πῶς οἱ δυὸ μικροὶ γίνονται σιγά-σιγὰ φίλοι, πῶς ξεκλέβει φαγιὰ καὶ τοῦ τὰ πηγαίνει, πῶς παλεύει νὰ πάη ἢ νὰ μὴν πάη στὴν Ἀστυνομία. Καὶ πάνω ποὺ τὸ ἀποφασίζει, ἔρχεται ἡ τρομαχτικὴ βεβαιότητα πὼς ὁ ἀπαγωγέας τοῦ μικροῦ πλούσιου γόνου ἀπὸ τὸν βορρᾶ εἶναι ὁ ἴδιος του ὁ ἄνεργος πατέρας!

.

Δὲν θὰ γράψω ἄλλα μήπως κἄποιος θελήση νὰ τὸ διαβάση, πάντως τὸ τελείωσα μέσα σὲ μία μέρα καὶ μὲ στοίχειωνε καμμιὰ βδομάδα. Ἀκόμη καὶ τώρα θυμᾶμαι μέρη του καὶ σὲ λίγους μῆνες μᾶλλον θὰ τὸ ξαναδιαβάσω!
.

.

Ἕνα βιβλίο ποὺ ἐπίσης "ρούφηξα" μέσα σὲ δύο μέρες ἦταν τὰ "Δοκάρια τοῦ Καστὲλ ντὶ Σάνγκρο" τοῦ Τζὸ Μὰκ Γκίνις (ἐκδ Μεταίχμιο). Αὐτὸ ὅμως δὲν τὸ πολυ-συστήνω γιατὶ ἔχει ἐξειδικευμένο ποδοσφαιρικὸ θέμα: εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἱστορία τοῦ πῶς τὸ 1996 μιὰ μικρὴ ἐπαρχιακὴ ὁμαδούλα κατάφερε μέσα σὲ δύο χρόνια νὰ ἀνέβη κατηγορίες στὸ δυσκολότατο Ἰταλικὸ Πρωτάθλημα καὶ νὰ φτάση νὰ παίζη ὣς καὶ στὴ Serie Β, τὴ Β' Ἐθνινή δηλαδή, ἀντίπαλη μὲ μεγαθήρια ὅπως ἡ Τζένοα, τὸ Τορίνο κλπ. Ἕνας δημοσιογράφος στέλλεται γιὰ ἕνα χρόνο στὸ μικρὸ Καστὲλ ντὶ Σάγκρο γιὰ νὰ καλύψη αὐτὸ τὸ θαῦμα. Σὲ αὐτό του τὸ βιβλίο (τὸν ὁποῖο τὸν ἔκανε πρόσωπο ἀνεπιθύμητο καὶ ἐπικηρυγμένο στὴν Ἰταλία) ὁ Μὰκ Γκίνις περιγράφει ὑπέροχα ὅλη τὴ βρωμιά, τὰ στημένα μάτς, τοὺς θανάτους, τὶς ἧττες καὶ τὶς νῖκες, ἀλλὰ καὶ ὅλη τὴν ἐπαρχία καὶ τὰ πρόσωπα τῆς γειτονικῆς μας χώρας. Διαβάζοντας αὐτὸ τὸ βιβλίο ἔμαθα τοὺς Ἰταλούς!
.

.
Τοὺς τελευταίους μῆνες ἕνας φίλος ὀλίγον θρησκόληπτος (ἀλλὰ πολὺ καλὸ παιδί) μοῦ δάνεισε κὶ αὐτὸ τὸ δίτομο ἔργο ἐπιμέλειας καὶ ἐκδόσεως τῆς ὑπέροχης Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου στὸν Ὠρωπὸ Ἀττικῆς. Γενικῶς διαβάζω τέτοια βιβλία. "Ὁ Πατὴρ Ἀρσένιος" ὀνομάζεται καὶ μᾶς ταξειδεύει στὴ Ρωσσία τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ὅπως πολλὰ βιβλία τελευταῖα ποὺ περιγράφουν τὴ φριχτὴ κατάσταση, τὶς διώξεις καὶ τοὺς ἐγκλεισμοὺς σὲ στρατόπεδα συγκεντρώσεως ποὺ ἔζησαν οἱ χριστιανοὶ ἐπὶ κομμουνισμοῦ στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση τὰ μαῦρα χρόνια τῆς δικτατορίας Στάλιν. Ὄχι, τὸ βιβλίο δὲν εἶναι πολιτικὸ ἢ ἀντι-κομμουνιστικό. Ὁ ἄγνωστος ρῶσσος συγγραφέας (ἡ ἑλληνικὴ ἔκδοση εἶναι ἁπλῆ μετάφραση) συγκεντρώνει μαρτυρίες ἀνθρώπων ποὺ ζοῦσαν ἀκόμη στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ '70 καὶ εἶχαν γνωρίσει ἀπὸ κοντὰ τὸν πατέρα Ἀρσένιο, μιὰ ἀπὸ τὶς κορυφαῖες πνευματικὲς καὶ διορατικὲς μορφὲς τοῦ αἰώνα, ἀνάλογη μὲ τὸν δικό μας γέροντα Παΐσιο.
.

Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς γεννήθηκε ἐπὶ Τσάρου, τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς Ρωσσικῆς Αὐτοκρατορίας, καὶ μεγάλωσε στὰ δύσκολα χρόνια μετὰ τὴν Ὀκτωβριανὴ "Ἐπανάσταση". Σπουδάζει Ἱστορία τῆς Τέχνης, ἐπιλέγει νὰ καρῆ ἱερέας λίγο πρὶν τὸν Μεγάλο Πόλεμο τοῦ '40 καὶ λίγα χρόνια μετὰ τὸ τέλος του δικάζεται σὲ μιὰ δίκη-παρωδία τῆς ἐποχῆς ὡς προδότης τοῦ κομμουνιστικοῦ ἰδεώδους καὶ καταδικάζεται σὲ ἐξορία στὴν Σιβηρία καὶ σὲ ἐγκλεισμὸ γιὰ δεκαετίες ὁλόκληρες σὲ εἰδικὸ στρατόπεδο συγκεντρώσεως ἀπ' ὅπου ἄνθρωπος ποτὲ δὲν βγῆκε ζωντανός.

.

Τὸ βιβλίο ὅπως ἤδη εἶπα εἶναι θρησκευτικοῦ χαρακτῆρος καὶ δὲν ἐπικεντρώνεται στὰ πολιτικά. Ἑστιάζει στὴν προσωπικότητα τοῦ πατρὸς Ἀρσενίου καὶ στὸ πῶς βασίστηκε στὴν ἀκλόνητη πίστη του καὶ βρῆκε τὶς ὑπεράνθρωπες δυνάμεις νὰ ἀντέξη τὶς ἀκραῖες συνθῆκες ἐγκλεισμοῦ καὶ κακουχιῶν ἐνῶ ταὐτόχρονα νὰ ἀλλάξη πρὸς τὸ καλύτερο τὶς ζωὲς καὶ τὶς ψυχὲς τῶν συγκρατουμένων του, πραγματικῶν ἀποβρασμάτων τῆς ἀχανοῦς χώρας. Μαθαίνουμε γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ἀκούραστο, ποὺ περνᾶ νύχτες ὁλόκληρες ξύπνιος νὰ προσεύχεται γιὰ τοὺς συγκρατούμενούς του ποὺ τὸν χλευάζουν ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ ἑκατοντάδες πνευματικά του παιδιὰ ποὺ ἔχει χρόνια νὰ τὰ δῆ. Γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ θυσιάζεται γιὰ τοὺς ἄλλους, ποὺ δίνει τὸ ἐλάχιστο φαῒ ποὺ τοῦ ἀναλογεῖ, τὶς ἐλάχιστες ὧρες ξεκούρασης ποὺ τοῦ ἀπομένουν σὲ ὅποιον τοῦ τὸ ζητήσει. Συγκλονιστικὲς εἶναι οἱ περιγραφὲς μεταστροφῆς καὶ μετανοίας κἄποιων σκληροτράχηλων καταδίκων καὶ δολοφόνων μετὰ ἀπὸ μιὰ ζωὴ ἀφιερωμένη στὸν ἀθεϊσμὸ καὶ τὸ Κόμμα ποὺ τελικὰ τοὺς πέταξε στὰ μπουντρούμια. Ἡ ἀνιδιοτελὴς Ἀγάπη καὶ τὸ ἀπέραντο δόσιμο λειώνει καὶ τὸν πιὸ σκληρὸ πάγο.

.

Τί νὰ πῶ, ἐμένα μὲ ἔκανε καλύτερο, μὲ βοήθησε νὰ δῶ καὶ κἄποια πράγματα ὑπὸ μιὰν ἄλλην ὀπτικὴ καὶ νὰ πάψω νὰ κλαίγομαι γιὰ τὰ δικά μου δῆθεν τεράστια προβλήματα. Δὲν εἶναι πάντως βιβλίο γιὰ τὸν καθένα, εἰδικὰ ἂν δὲν πολυπιστεύη.

. .

.
Νὰ τέλος καὶ κἄτι πραγματικὰ μεγαλειῶδες ποὺ διάβασα φέτος καὶ μὲ γέμισε γνώση ἀλλὰ καὶ ἀπελπισία. Δύσκολο βιβλίο, πολυσέλιδο καὶ δοκιμιακό, κἄτι ποὺ δὲν συνηθίζω - συνήθως διαβάζω μυθιστορήματα. Πρόσφατη ἔκδοση τῆς Ἑστίας, πολυτονική, πυκνογραμμένη μελέτη, ὁ κος Ροδίτης μᾶς πηγαίνει πενῆντα χρόνια πίσω στὴν Κύπρο μας καὶ μᾶς ἀναλύει τὴν ἡρωϊκὴ καὶ ταραγμένη περίοδο τῆς ἐξέγερσης κατὰ τῆς Ἀγγλικῆς Ἀποικιοκρατίας μὲ κοινὸ πόθο ὅλων τῶν κυπρίων τὴν Ἕνωση τοῦ ἑλληνικοῦ νησιοῦ μὲ τὴ Μητέρα Ἑλλάδα. Τίτλος του ἡ πεποίθηση ὅλων τότε μπροστὰ στὶς ἀπόψεις ξένων ἀλλὰ καὶ ἑλλαδιτῶν πὼς ἴσως νὰ εἴμαστε καλύτερα ὑπὸ τοὺς Βρεταννοὺς ἢ ἀνεξάρτητο κράτος: "Τὴν Ἑλλάδα θέλομεν κὶ ἂς τρώγωμεν πέτρες"! Ὁμολογῶ πὼς σὲ κἄποιον ἄσχετο μὲ αὐτὰ τὰ θέματα ἴσως τὸ βιβλίο τοῦ πέση λίγο βαρύ, ἀλλὰ ἐγὼ τὸ καταβρόχθησα γεμᾶτος συγκίνηση καὶ σὸκ γιὰ τὰ πράγματα ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ συγγραφέας καὶ ὁμολογῶ δὲν εἶχα ξανακούσει. Ἂν θέλετε, διαβάστε καὶ τὴν μικρὴ ἀλλὰ περιεκτικότατη κριτικὴ ποὺ ἔκαμε στὸ βιβλίο πέρυσι ἡ Ἀναγνώστρια, ἡ ἀγαπημένη μου κυπραία βιβλιόφιλη μπλόγκερ. Χμμ, τελικὰ νομίζω πὼς οὔτε αὐτὸ θὰ τὸ προτείνω ἔτσι εὔκολα.... Πᾶρτε ἕνα Bell ὀλάν, ἕνα ἀπ' τὰ ὑπέροχα περιπετειώδη τοῦ Wilbur Smith, κὶ ἔξω ἀπ' τὴ πόρτα!
.
.
Θὰ ἤθελα νὰ τελειώσω σχολιάζοντας δύο βιβλία ποὺ πῆρα, ξεκίνησα, καὶ δὲν κατόρθωσα νὰ διαβάσω πέρα ἀπ' τὴν σελίδα 40. Θὰ ἤθελα τὴ γνώμη σας, ἂν τὰ ξέρετε. Ἀσφαλῶς πρόκειται περὶ ἀριστουργημάτων τῆς παγκόσμιας λογοτεχνίας, δὲν θὰ ἰσχυριστῶ πὼς πῆρα κατὰ λάθος κἄποια "φόλα" ὁπότε δικαίως τὴν ἄφησα στὴ μέση!

Τὸ μοναδικὸ πεζὸ κείμενο τῆς κορυφαίας ποιήτριας τοῦ 20οῦ αἰῶνος, τῆς Ἀμερικανίδας Σύλβια Πλάθ, μοῦ τὸ συνέστησε ἡ ἀδερφή μου (αὐτὸ καὶ μόνο ἔπρεπε νὰ μὲ ὑποψιάση....) Ἦταν κὶ αὐτὸ τὸ καθαρευουσιάνικο "Ὁ γυάλινος κώδων" ποὺ πολὺ μ' ἐντυπωσίασε, πῆγα βουρητὸς καὶ τὸ πῆρα. Πολὺ περίεργο στὴν ἀρχη.... Μετὰ μαθαίνω πὼς ἡ ποιήτρια τὸ ἔγραφε περιγράφοντας στὴν ψυχική της διαταραχὴ καὶ κατάρρευση καὶ πὼς πρὶν καλά-καλὰ τὸ τελειώση αὐτοκτόνησε - 31 ἐτῶν! Ὤχ-ὤχ, λαλῶ, δὲν τὰ μπορῶ κἄτι τέτοια.... Τὸ ἀφήνω καὶ νοικιάζω τὴν πρόσφατη ταινία μὲ τὴ ζωή της ποὺ ὑποδύεται ἡ ὑπέροχη Γκουΐνεθ Πάλτροου, μπὰς καὶ πάρω θάρρος. Μᾶλλον τὸ γεγονὸς πὼς οὔτε τὴν ταινία μπόρεσα νὰ τελειώσω μὲ ἔκανε νὰ τὸ παρατήσω ὁριστικά.... Καλά, γιὰ ποιήματά της οὔτε ποὺ τὸ συζητῶ!

.

.

Κὶ ἐδῶ ἔχω τὴν πιὸ ἐξωφρενικὴ ἀναγνωστικὴ μή-ἐμπειρία τῆς ζωῆς μου: λατρεύω αὐτὰ τὰ βρεταννικὰ μυθιστορήματα ἐποχῆς, κυρίως τῆς Τζέην Ὦστεν (κὶ ὄχι Όστεν!), ἀλλὰ καὶ τὶς περισσότερες ταινίες ποὺ ἔχουν γυριστῆ πάνω σὲ τέτοια βιβλία (εἰδικὰ τὸ Λογικὴ κὶ Εὐαισθησία μὲ τὴν ἀγαπημένη μου Ἔμμα Τόμσον τὸ ἔχω δεῖ 20 φορὲς καὶ πάντα κλαίω στὸ φινάλε!) Βλέπω λοιπὸν σὲ βιβλιοπωλεῖο τὸν περασμένο Φλεβάρη αὐτὸ τὸ ἀντίγραφο τῶν ἐκδόσεων Ἄγρα - γιὰ μένα μαζὶ μὲ τὸν Ἴνδικτο ὁ κορυφαῖος ἐκδοτικὸς οἶκος, μετὰ τὴν κατρακύλα τῆς Ἑστίας - πολυτονικό, πλῆρες, πρόλογος, ἀναλύσεις, παραρτήματα, προσεγμένο, "πωπώ!" λέω "νὰ ἡ εὐκαιρία νὰ τὸ πάρω νὰ τὸ ἀπολαύσω"! Οὔου..... γιοῦχα! Τέτοιο πρᾶγμα δὲν μοῦ ἔχει ξανατύχει! Καλὲ δὲν διαβαζόταν! Ὄχι ἡ Ἔμιλυ Μπροντέ! Ἡ μετάφραση τοῦ Ἄρη Μπερλῆ!

.

Ἴσως νὰ φταίω ἐγώ, μὰ ἔχω συνηθίσει ἢ μοντέρνες ἁπλὲς μεταφράσεις ἢ κεῖνες τὶς παλιὲς ὑπέροχες μνημειώδεις, πχ τοῦ Καθραίου στὸν Δὸν Κιχώτη ἢ τοῦ Τερζάκη στὸν Φῶκνερ. Ἐδῶ μᾶς προϊδέαζε ἡ ἔκδοση πὼς ἐπρόκειτο γιὰ τὴ νέα καὶ "ἀπόλυτη" μετάφραση τοῦ ἔργου, κἄτι ἀντίστοιχο μὲ τὶς μεταφράσεις τοῦ Βασίλη Ρώτα στὸν Σαίξπηρ (καὶ ὄχι Σέξπιρ!) καὶ αὐτὸ ποὺ ἀντιμετώπισα ἦταν μιὰ ἐξωφρενικὴ δημοτικὴ - γιὰ νὰ μὴν πῶ δημοτικιά! - μὲ διάσπαρτες σὲ κάθε σελίδα λέξεις ἄγνωστες καὶ πρωτάκουστες, ὄχι ἀκριβῶς καθαρευουσιάνικες, μὰ ἁπλᾶ ἐν ἀχρηστείᾳ! "-Μῆπως τὸ ἐνδιαφέρον μου ἦταν ἰδιαίτερα ὀχληρό;", "-Σὲ κανέναν δὲν θὰ ἐπέτρεπα νὰ μοῦ γίνει ὀχληρός" διάβασα στὴν πρώτη κιὅλας σελίδα. "Προτοῦ περάσω τὸ κατώφλι, στάθηκα λίγο νὰ θαυμάσω τὰ τραγελαφικὰ ἔκτυπα, τὰ λαξεμένα ἀφειδῶς στὴν πρόσοψη." "Ἡ κουζίνα φαίνεται πὼς εἶχε συμπτυχθεῖ στὰ ἐνδότερα." "-Χαμένε! Κνώδαλο! Φύγε ἀπὸ δῶ!" "-Ὄχι, τρέχω πολύ, τοῦ ἐπιδαψιλεύω χαρακτηριστικὰ ποὺ εἶναι δικά μου." (καὶ φυσικὰ δὲν ὑπῆρχαν παραπομπὲς ἢ ἀστερίσκοι μὲ ἐπεξηγήσεις) Ἄσε πιὰ τὸ ἐξωφρενικὸ σχόλιο τοῦ κου Μπερλῆ στὴν εἰσαγωγή: "Ὁ πιὸ σωστὸς ἑλληνικὸς τίτλος γιὰ τὸ βιβλίο θὰ ἦταν ΄΄τὸ Γουάδεριν Χάιτς΄΄ (!) καθότι πρόκειται γιὰ κύριο ὄνομα καὶ ὡς ἐκ τοῦτου ἀμετάφραστο. Ὁ τίτλος ΄΄Ἀνεμοδαρμένα Ὕψη΄΄ ὡς δεύτερη ἔννοια συμπαραδηλοῦται" (τί κάνει;!) Ὣς καὶ τὸ πολυτονικὸ ποὺ τόσο μοῦ ἄρεσε ἦταν ὅλο λάθη (ἡ "παρούσα" ἀντὶ ἡ παροῦσα, "μὲ τὴν ἐκτενὴ εἰσαγωγή" ἀντὶ τὴν ἐκτενῆ κλπ) Ἒ δὲν μπορεῖς νὰ κάνης πανάκριβη πολυτονικὴ ἐκτύπωση ὣς καὶ μὲ βαρεῖες καὶ ὑπογεγραμένες καὶ μετὰ νὰ γράφης "ἡ γλώσσα" ἀντὶ ἡ γλῶσσα! Ἔλεος!

.

Γενικῶς διάβαζα κἄτι χωρὶς μιὰ συνέχεια, μιὰ γλῶσσα ἀχταρμᾶ ποὺ ὄχι ἁπλῶς δὲν ὁμιλεῖται σήμερα μὰ ποτὲ στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία δὲν χρησιμοποιήθηκε, οὔτε ἀπὸ λόγιους οὔτε ἀπὸ τὸ λαουτζίκο. Ἕνα φτιαχτὸ πρᾶγμα ποὺ δὲν ἄντεξα! Εἶμαι ἱκανὸς νὰ πάω νὰ πάρω τὸ βιβλίο στὰ ἀγγλικὰ ἢ σὲ καμμιὰ ἄλλη μετάφραση, μπὰς καὶ τὸ ὁλοκληρώσω!

.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ:
.

Τὸ σημαντικότερο μουσικὸ γεγονὸς τῆς χρονιᾶς στὸ ὁποῖο ἔλαβα μέρος ἦταν γιὰ μένα τὸ καλοκαιρινὸ ρεσιτὰλ στὸ Ἡρώδειο τῆς κορυφαίας ἀμερικανίδας ὑψιφώνου Ρενὲ Φλέμινγκ. Θὰ ἤθελα πολὺ νὰ εἶχα πάει καὶ σὲ ἄλλα μὰ δὲν ὑπῆρχαν λεφτά. Δὲν πειράζει, τὸ συγκεκριμένο ἔφτανε καὶ περίσσευε! Δὲν εἶναι καὶ λίγο πρᾶγμα νὰ τραγουδᾶ ζωντανὰ γιὰ σένα στὰ εἴκοσι μέτρα (χωρὶς μικρόφωνο, φυσικά!) ἡ γυναίκα ποὺ ἄκουγες σὲ ζωντανὲς ραδιοζεύξεις ἀπὸ τὸ Τρίτο Πρόγραμμα χρόνια τώρα νὰ θριαμβεύει σὲ σκηνὲς ὅπως ἡ Μετροπόλιταν, ἡ Ὄπερα τῶν Παρισίων, ἡ Σκάλα τοῦ Μιλάνου (χμμ, ἀσχολίαστο...), τὸ Φεστιβάλ Μπαϋρώϋτ (Ἔλσα πρὶν καμμιὰ δεκαριὰ χρόνια θυμᾶμαι, ἄκουγα μὲ παράσιτα ἐπὶ ἕξι ὧρες)

.

ἡ φωτὸ εἶναι ἀπὸ κείνη τὴ μαγικὴ βραδυά, ἀπὸ τὸν ἀγαπημένο μου μπλόγκερ Πάρσιφαλ ὁ ὁποῖος ἦταν ἐπίσης ἐκεῖ καὶ ἔχει σοῦπερ ἀνάλυση καὶ ζωντανὰ ἠχητικὰ δείγματα τῆς Renée

.

Ἡ Renée Fleming ἦταν σὲ μεγάλη φωνητικὴ φόρμα, τραγούδησε ὁρισμένες ἀπὸ τὶς πιὸ λατρεμένες μου ἄριες, ὁ κόσμος ἦταν ἔνθερμος, ὁ βραδυνὸς ἀέρας μεθυστικός, ἀκόμη τὰ θυμᾶμαι καὶ νοσταλγῶ.... δὲν θὰ ξεχάσω τὴν κόκκινη σατὲν μακριά της τουαλέττα, τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ "Πόργκυ & Μπές", ζηλεύω ἀνθρώπους ποὺ μένουν πχ στὴ Νέα Ὑόρκη καὶ μποροῦν νὰ πηγαίνουν συχνὰ στὴ Μὲτ καὶ τὴν ἀκοῦν! Αὐτὸ θὰ ἤθελα, νὰ ἤμουν ἕνας φτωχὸς ἐραστὴς τῆς Τέχνης ποὺ ξημεροβραδυάζεται στὸ μεροκάματο γιὰ νὰ μπορῆ κἄποια βράδυα νὰ φορῆ τὸ σμόκιν του καὶ νὰ συνοδευή τὴ μελαχροινὴ καλλονὴ στὴν Bohéme ( ποῦ στὸ κόρακα εἶναι ἡ accente grave;) - μόνο ποὺ hélas δὲν εἶμαι ὁ Νίκολας Κέητζ στὸ "Κάτω ἀπ' τὴ Λάμψη τοῦ Φεγγεριοῦ"....

.

.
Σὲ πολὺ διαφορετικό κλῖμα, πιὸ γήινο καὶ καθημερινό, πῆγα καὶ στὴν συναυλία τοῦ ἀγαπημένου μου κυπριακοῦ hip-hop συγκροτήματος, τῶν DNA (Διαμορφωτὲς Νέας Ἀντίληψης) ποὺ εἶχαν ἔρθει Ἑλλάδα γιὰ τὸ τριήμερο μουσικῆς στὴν πλατεῖα Συντάγματος! Δὲν πιστεύω νὰ μὴν τοὺς ξέρετε;! Τρέλλα ἦταν, ὁ MgHz καὶ ὁ Decayer τὰ ἔδωσαν ὅλα, ἔκανα καὶ μιὰ πολὺ ἐνδιαφέρουσα γνωριμία ἐκείνο τὸ βράδυ ὁπότε ἔχει μείνει στὴ μνήμη μου! Κἄποια στιγμὴ θὰ τοὺς κάνω κὶ ἕνα ἀφιέρωμα.
.

.

Καὶ ἡ κατρακύλα συνεχίζεται, χεχέ! (καὶ ποῦ εἶστ' ἀκόμα!) Κορυφαία μουσικὴ στιγμὴ τοῦ ἔτους θεωρῶ καὶ τὴ βραδυὰ τῆς 22ας Μαΐου στὸ Βελιγράδι, τότε ποὺ ὁ ἀγαπημένος μου Dima Bilan κέρδισε ἀνετότατα τὸ Διαγωνισμὸ τῆς Eurovision συγκλονίζοντας τὴ Γηραιὰ Ἤπειρο μὲ τὸ λατρεμένο Believe! Ἄχ, τί μπαλλάντα.... τί νὰ ἔκανε κὶ ἡ Κακομοῖρα μὲ τὶς ἀηδίες της; Οὔτε ἡ αὐθεντικὴ Britney Spears δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὸν κοντράρη!

.

στὴν Ἀθήνα πρὶν δυὸ χρόνια, ὅταν εἶχε κερδίσει τὴ δεύτερη θέση μὲ τὸ Never let you go, αὐτὰ βλέπει ὁ Σάκης καὶ θέλει νὰ ξαναπάη φέτος - κούνια ποὺ σὲ κούναγε κακομοίρη....
.

Προτιμῶ νὰ μὴ σκέφτομαι πόσα ξόδεψα νὰ τὸν ψηφίζω, γι' αὐτὸ δὲν εἶχα μετὰ νὰ πάω στὸν Μπόρις Γκοντούνωφ στὸ Μέγαρο! Εἶχα νὰ ψηφίσω ἔτσι ἀπὸ ἐποχῆς Μαρτάκη στὸ Dream Show 2 (ἀνώνυμο τὸ ἔχω τὸ μπλόγκ, ἔτσι; ΟΚ!) Ἀλλὰ ἄξιζε τὸν κόπο ὁ Ντίμα! Ἐξάλλου, ἀδυναμίες εἶν' αὐτές.... Ἄντε, νὰ δοῦμε πότε θὰ ἔρθη γιὰ καμμιὰ συναυλία!
.

.
Finally, τρία καινούρια CD ποὺ κυκλοφόρησαν μέσα στὸ χρόνο καὶ ἀγόρασα καὶ ξετρελλάθηκα! Ναί, σ' αὐτοὺς τοὺς δύσκολους καιροὺς εἶναι κἄποιοι δίσκοι ποὺ τοὺς ἀγοράζω νομιμότατα, δὲν μοῦ πάει νὰ τοὺς "κατεβάσω" ἢ νὰ τοὺς πάρω ἀπὸ μαῦρο.
.
Τὸ νέο τοῦ πιὸ ἀγαπημένου μου συγκροτήματος, τῶν ἱσπανῶν El Canto del Loco. Τὰ προηγούμενα ἐκπληκτικὰ "A Contracorriente" καὶ "Zapatillas" τὰ εἶχα πάρει στὴν Ἱσπανία ὅταν ζοῦσα ἐκεῖ γιὰ τρεῖς μῆνες τὸ 2005 - σᾶς τὸ ἔχω ξαναπεῖ πὼς κἄποια μέρα θὰ ἐπιστρέψω στὴ Βαλένθια μόνιμα - καὶ τοὺς εἶχα πρωτο-ανακαλύψει. Τὸ καινούριο "Personas" τὸ παρήγγειλα μέσῳ ἴντερνετ καὶ μοῦ κόστισε συνολικὰ 34 εὐρώ, γκρρρ. Στὴν Ἑλλάδα εἶναι παντελῶς ἄγνωστοι ἀλλὰ στὴν Ἱσπανία εἶναι νούμερο 1 ἐννιὰ χρόνια τώρα, εἶναι τὸ πιὸ ὑπέροχο πὸπ γκροὺπ τοῦ κόσμου! Ψάξτε στὸ YouTube ἄσματά τους ὅπως La madre de José, Ya nada volverá a ser como antes (στὸ βιντεοκλὶπ ὁ τραγουδιστὴς Dani Martín ἐμφανίζεται μὲ τὸν κολλητό του Fernando Torres - φανατικοὶ καὶ οἱ δύο τῆς Atlético Madrid), Puede ser, Tál como éres, Por tí (ἡ ἀγαπημένη μου μπαλλάντα) καὶ τὸ θεϊκὸ Besos (ἔπαιζε τότε σὲ ὅλα τὰ ραδιόφωνα ἑκατὸ φορὲς τὴ μέρα!) καὶ θὰ μὲ θυμηθεῖτε!

.

.
Φυσικὰ μέσα στὰ τρία εἶναι καὶ τὸ καινούριο CD τοῦ συμπατριώτη μου Μιχάλη Χατζηγιάννη, τοῦ πιὸ ἀγαπημένου μου τραγουδιστὴ ὅλων τῶν ἐποχῶν! "7" καὶ τὰ μυαλὰ στὸ μπλέντερ! ΟΚ, μὲ τὸν Μιχάλη δὲν μπορῶ νὰ κάνω κριτικὴ ἢ τὸ ὁτιδήποτε ἄλλο, μόνο νὰ ἀκούω ἐκστασιασμένος. Τὸν ἀγαπάω ἀπὸ μικρὸς στὴ Λάρνακα ὅταν πρωτο-ἄκουσα τὸ "Ἔτη φωτός", ὅταν πρωτο-ἐρωτεύτηκα κὶ ἔκανα τὴν πρώτη μου σχέση καὶ τὸ "Ἡ ἀγάπη δὲν φοβᾶται" ἦταν τὸ τραγούδι μας.... Ἔχω ὅλους τοὺς δίσκους τους - καὶ δὲν εἶναι μόνο ἑπτά - καὶ οἱ πρῶτοι αὐτοὶ οἱ κυπριακοὶ ἦταν ἀπ' τὰ λίγα πράγματα ποὺ ἔφερα μαζί μου στὴν Ἑλλάδα τὸ 1998. Δὲν θὰ μποροῦσα χωρὶς αὐτούς! Νὰ πῶ ἁπλᾶ πὼς τὰ ἀγαπημένα μου ἀπ' τὸ νέο δίσκο πρὸς στιγμὴν εἶναι ὁ "ἀναπτήρας" καὶ τὸ "ἀνάποδα"! Τὸν εἶδα καὶ ζωντανὰ τὸ περασμένο καλοκαῖρι, ἂν καὶ φέτος πῆγα μόνο σὲ δύο συναυλίες του, ἀρνητικὸ ρεκὸρ γιὰ μένα! Ἄτιμη κενωνία!

.
Ἒ, χρειάζεται νὰ τὸ πῶ;.... Κυπραῖος εἶμαι, τριαντάρης, ψιλο-τραλαλά, δὲ θὰ μοῦ ἄρεσε ἡ Ἀννούλα;... Ἡ Ἀπόλυτη Ἑλληνίδα στὰρ ἔβγαλε ἐπιτέλους νέο δίσκο! Ἤμουν στὸ δισκοπωλεῖο στὶς δέκα τὸ πρωῒ τῆς πρώτης ἡμέρας κυκλοφορίας, τὸ ἔπιασα καὶ ἀστράφηκα ἔσσω μου νὰ τὸν ἀκούσω μὲ τὴ θρησκευτικὴ εὐλάβεια ποὺ ἁρμόζει σὲ μιὰ Βίσση. Τί δίσκος! Χρόνια εἶχε νὰ βγάλη τόσο ποιοτικὸ καὶ πολυποίκιλο ἀποτέλεσμα! Λατρεμένο τὸ ὁμώνυμο "ἀπαγορευμένο"! Τὸ "ἀπὸ μακριὰ καὶ ἀγαπημένοι" τὸ ἀκούω καθημερινῶς τοὐλάχιστον 5 φορές, σἂν νὰ ἔχη γραφτεῖ γιὰ μένα εἶναι! Τὸ "κόντρα" μὲ ἔχει τρελλάνει, τὸ βρίσκω ἀνώτερο ἀπ' τὸ ἀγγλικό! Γενικῶς ὅταν πρόκειται γιὰ νέα τραγούδια ἀπὸ Βίσση, Χατζηγιάννη ἄντε καὶ Ρόμπυ Γουίλιαμς, τὰ ἀκούω λίγο-λίγο, νὰ μοῦ κρατήσουν πολύ, νὰ ἀνακαλύπτω κὶ ἕνα κάθε βδομάδα, δὲν θέλω νὰ τὰ μάθω ἀπ' ἔξω σὲ τρεῖς μέρες καὶ νὰ τὰ βαρεθῶ. Περιμένουμε πῶς-καὶ-πῶς τώρα νὰ φθάση ὁ Φλεβάρης νὰ ξεκινήση ἡ Βίσση ἐπιτέλους τὶς ἐμφανίσεις της! Στερητικὸ ἔχω πάθει πιά!
.
υγ: μὴ γράψη κανεὶς κἄτι ὑβριστικὸ (μὴ σοῦ πῶ καὶ ὀχληρό!) γιὰ τὴ Βίσση στὸ μπλόγκ μου, ἔφαγε διαγραφὴ πάραυτα! Τὶς κακίες σας ἀλλοῦ, δαμαὶ ἒν Κύπρος!
.
Η ΜΠΑΛΑ:
. .
Τελειώνω τὴν ἀνασκόπηση τῶν ὅσων μὲ ἐντυπωσίασαν τὸ 2008 μὲ τὸ ποδόσφαιρο καὶ τὴ Φόρμουλα Ἕνα! Ἐπειδὴ μὲ τὸ λατρεμένο μου σπὸρ ἀσχολοῦμαι συχνὰ στὸ μπλόγκ, δὲν θὰ γράψω πολλά - ἤδη σᾶς ἔχω ὁριζωντιώσει μ' ὅλα αὐτὰ τὰ κατεβατά - θὰ σχολιάσω μόνο φωτογραφίες καὶ ἀποκόμματα κυπριακῶν καὶ ὀπαδικῶν ἐφημερίδων ποὺ σκάναρα, μὲ γεγονότα ποὺ γιὰ μένα ξεχώρησαν καὶ δὲν ἔχω πιάσει ὣς τὰ τωρά.

.

Τὸ πιὸ θετικὸ τῆς χρονιᾶς: ἀναμφισβήτητα τὸ Πρωτάθλημα 2008 ποὺ κέρδισε ἀήττητη ἡ ὁμάδα μου, ἡ Ἀνόρθωσις Ἀμμοχώστου τὴν περασμένη Ἄνοιξη! Εἰδικὰ αὐτὲς τὶς σκηνές τῆς φωτογραφίας - ἐντελῶς ἀσυνήθιστες στὴν πιὸ "βάρβαρη" Ἑλλάδα - ὅπου οἱ ἄλλες ὁμάδες στὶς τελευταῖες ἀγωνιστικὲς δημιουργοῦν μιὰν ἁψῖδα θριάμβου κατὰ τὴν εἴσοδο καὶ ὑποδέχονται σεβαστικὰ τὴν πρωταθλήτρια, δὲν θὰ τὶς ξεχάσω! (ἐδῶ βλέπουμε τὴν Ὁμόνοια Λευκωσίας παραταγμένη νὰ τιμᾶ τὴ Μεγάλη Κυρία!)
.

.
Τὸ πιὸ ἀρνητικὸ τῆς χρονιᾶς: τὴν ἴδια ἐποχὴ περίπου ποὺ ἡ Ἀνορθωσάκκα παίρνει τὸν τίτλο, ἡ ἄλλη μεγάλη μου ἀγάπη στὴν Κύπρο, ἡ Νέα Σαλαμῖνα Ἀμμοχώστου, πέφτει στὴν Β' Κατηγορία. Κλάμα καὶ ὀδυρμός. Ἀλλὰ ἔχουμε ἀπίστευτο κόσμο - περισσότερο ἀπ' τὴν πλειοψηφία ὁμάδων τῆς Μεγάλης Κατηγορίας - καὶ στηρίζουμε τὴν ὁμάδα γιὰ νὰ ξανανέβη στὴ φυσική της θέση. Μὲ τὸ τέλος τοῦ πρώτου γύρου τὰ πράγματα πάντως δὲν εἶναι ἰδανικά, βρισκόμαστε στὴν τέταρτη θέση. Θὰ φορτσάρουμε καὶ θὰ τὰ καταφέρουμε. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνέβη ἡ ΜΕΑΔ Πέρα Χωρίου κὶ ὄχι ἡ Σαλαμινάκκα;! Ὄϊ, ρωτῶ σας!
.

Ἄλλη κορυφαία στιγμή: ὁ ἀποκλεισμὸς τοῦ ὀλυμπιακοῦ πειραιῶς ἀπὸ τοὺς Ὁμίλους τοῦ Champions League ἀπὸ τὴν Ἀνόρθωση, τέλη τοῦ Αὐγούστου. Ἤμουν μέσα στὸ Καραϊσκάκη, ἐσύραν μου ρότσους, ἔγραψα πολλὰ κὶ ἐδῶ στὸ ἱστολόγιο τότε, τί ἄλλο νὰ συμπληρώσω; Δεῖτε αὐτὸ τὸ κολλὰζ πρωτοσέλιδων τῶν ἑλλαδικῶν ἀθλητικῶν ἐφημερίδων τῆς ἑπομένης τοῦ πρώτου ἀγώνα στὴν Λάρνακα τζιαὶ κανεῖ!

.

πᾶρτε κὶ αὐτὸ τὸ ὡραιότατο μοντὰζ ἀπὸ κυπριακὸ μπλόγκ, λίγο κάζο δὲν ἔβλαψε ποτέ!
.

.

Πραγματικὰ μαύρη ἡμερομηνία: Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου, ΟΑΚΑ. Ὅλα τὰ ὡραῖα ἔχουν ἕνα τέλος, κὶ ἡ ὀνειρικὴ Εὐρωπαϊκὴ πορεία τῆς Ἀνόρθωσης τερματίστηκε ἄδοξα μπροστὰ στὰ μάτια μου κεῖνο τὸ παγωμένο πρόσφατο βράδυ ἀπὸ τὸ Παναθηναϊκό (καὶ τὴν πουτανο-Ἰντερ-μιέρδα ποὔκατσε κὶ ἔχασε στὴ Βρέμη!) Τέτοιο κλάμα οὔτε στὴν κηδεία τῆς γιαγιᾶς μου δὲν εἶχα ρίξει. Ἴσως ἀκόμη δὲν τὸ ἔχω συνειδητοποιήσει.... Τὸ εἰσιτήριό μου ἒν ἠξέρω γιατὶ τὸ κρατάω ἀκόμη.
.

.
Μεγάλη στιγμὴ ἡ κατάκτηση τοῦ Copa del Rey - τοῦ Κυπέλλου Ἱσπανίας δλδ - ἀπὸ τὴ λατρεμένη μου Valencia! Ἂν καὶ ὁ Τελικὸς κόντρα στὴν συμπαθέστατη Χετάφε δὲν ἦταν τίποτα μπροστὰ στὸν ἡμιτελικό, ὅταν ἀποκλείσαμε τὴ μισητὴ μπαρτσελόνα μέσα στὴν καταλούνια. Σημαντικότατη κατάκτηση γιατὶ στὸ Πρωτάθλημα σερνόμασταν - παρ' ὀλίγον νὰ πᾶμε κὶ ἐμεῖς διαβάθμιση ὅπως ἡ Σαλαμίνα! - καὶ αὐτὸ τὸ τρόπαιο ἦταν α) σημάδι μεγάλης ὁμάδας ποὺ τὰ ἄφησε ὅλα πίσω της, συντάχθηκε καὶ βγῆκε στὸ χόρτο ἀποφασισμένη γιὰ τὴ νίκη καὶ β) τὸ εἰσιτήριό μας γιὰ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Κύπελλο ΟΥΕΦΑ στὸ ὁποῖο διαπρέπουμε! Ἂχ νὰ μὴν ἤμουν τότε Ἱσπανία.... Ἀλλὰ ὁ Τελικὸς εἶναι σχετικὰ κοντά μας!

.

Ἐξίσου σημαντικὴ νυχτεριδο-στιγμὴ τοῦ 2008 ἦταν καὶ ἡ τελευταία ἡμέρα τῶν θερινῶν μεταγραφῶν, ὅταν ἐπιτέλους ἀνανέωσε μὲ τὴν ὁμάδα ὣς τὸ 2014 τὸ μεγαλύτερο ἀστέρι μας, ὁ θεὸς Νταβὶντ Βίγια. Πρόκειται ὄχι ἁπλῶς γιὰ τὸν ἀγαπημένο μου παίκτη τοῦ σήμερα, ἀλλὰ μᾶλλον ὅλων τῶν ἐποχῶν μετὰ τὸν Μαραντόνα, τὸν Βασίλη Δημητριάδη, τὸν Μπατιστούτα καὶ τὸν Ρεδόνδο. Ἀλλοίμονο ἂν μᾶς τὸν ἔπαιρνε καμμιὰ τυχάρπαστη Τόττεναμ ἢ Μίλαν! ¡amunt Valencia! καὶ ¡Illa, illa, illa, Villa maravilla! καὶ κανένας δὲν μᾶς σταματᾶ!

.

Στὴ Φόρμουλα Ἕνα ἴσως ὡς σημαντικότερο ὅλων θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφέρω τὴν ἀπομαχία (ἐπιτέλους!) τοῦ τρισάθλιου καὶ βρώμικου πιλότου Μίκαελ Σουμάχερ ποὺ μὲ εἶχε φθάσει ἕνα βῆμα πρὶν κόψω τελείως τὴν παρακολούθηση (κἄτι σἂν τὸ γαῦρο στὴν ἑλλαδίτικη μάππα) ἀλλὰ δὲν ἔγινε ἀκριβῶς φέτος. Ἀλλὰ ἤθελα νὰ τὸ γράψω!!! Ὄχι, μεγάλη χαρὰ μοῦ ἔδωσαν δύο γεγονότα. Ὁ νεαρὸς καὶ πολλὰ χαρωπὸς Σεμπάστιαν Φέτελ κέρδισε τὸν πρῶτο του ἀγῶνα τὸ καλοκαῖρι ποὺ μᾶς πέρασε καὶ πολὺ μὲ χαροποίησε. Τοῦ εὔχομαι πολὺ σύντομα νὰ στεφθῆ καὶ πρωταθλητής!

.


.

Τὸ σημαντικότερο ὅμως τῆς χρονιᾶς δὲν ἦταν ἡ πρώτη νίκη Vettel ἀλλὰ μιὰ δεύτερη θέση: ὁ ἀγαπημένος μου πιλότος (μὴ μὲ ρωτήσετε κὶ ἐσεῖς, σἂν ἕνα γνωστό μου, γιατὶ λέγονται πιλότοι ἀφοῦ δὲν πετᾶνε!) Nelsinhio Piquet ἀνέβηκε στὴν πρώτη του μόλις χρονιὰ στὴν Formula 1 στὸ πόντιουμ τῶν νικητῶν, κατακτῶντας τὴ δεύτερη θέση στὴν πίστα τοῦ Hockenheim στὶς 20 Ἰουλίου 2008. Ἱστορικὴ ἡμερομηνία! Φέτος ὁ ὑπέροχος Βραζιλιάνος - μὲ τὸν ὁποῖον ἔβγαλα καὶ φωτογραφία πρὶν κἅνα μῆνα στὸ Public στὴν Ἀθήνα (χάλια βγῆκα!) - συνεχίζει στὴ "μεγάλη κατηγορία" μὲ τὴν Renault καὶ ἀδημονοῦμε νὰ τὸν ξαναδοῦμε σὲ τρεῖς μῆνες ἀκριβῶς ἀπό σήμερα στὸ πρῶτο γκράν-πρὶ στὴν Αὐστραλία! Ἄντε καὶ Πρωταθλητής, Νελσίνιο!

.

.

Καὶ μιλῶντας γιὰ πρωταθλητές, ἂς περάσουμε κλείνοντας καὶ στὴν ΑΕΚάρα μου (χοχοχό!) Μὰ γιατὶ γελᾶτε ὀλάν; Ὅταν ἐφημερίδα "πράσινων" αἰσθημάτων ὅπως τὸ Ντέρμπυ χαιρετίζει τὴν Ἕνωση ὡς Πρωταθλήτρια καὶ μᾶς λέει καὶ μπράβο, τί ἄλλο θέλουμε; Στὴ συνείδηση ὅλου τοῦ φίλαθλου κόσμου, ἐμεῖς πήραμε τὸ Πρωτάθλημα Σοῦπερ Λίγδας 2007-2008.

.

.
Κὶ ἂν οἱ μισιησμένοι λαδοπόντικες τοῦ λιμανιοῦ μᾶς τὸ ἅρπαξαν μέσ' ἀπ' τὰ χέρια μὲ τὰ πλοκάμια τους στὰ ἐκτελεστικὰ ὄργανα, ἐγὼ κρατῶ στὴν καρδιά μου μιὰ μαγικὴ βραδυά, τὴν τελευταία ἡμέρα τοῦ Μάρτη, ὅταν πήραμε μιὰ τέτοια καθαρὴ καὶ δίκαια νίκη ποὺ ἀξίζει ὅσο δέκα χάρτινα γαυρο-πρωταθλήματα μαζί!

.

.
Αὐτὸ τὸ ἀπόκομμα εἰσιτηρίου μάλιστα, νὰ τὸ κρατήσω μιὰ ζωή! Γιατὶ ἤμουν μέσα στὸ ΟΑΚΑ, στὸ πέταλο, καὶ ἦταν γιὰ μένα ἡ πιὸ εὐτυχισμένη μέρα τοῦ χρόνου ποὺ ἀπόψε μᾶς ἀποχαιρετᾶ! Τέτοιες νῖκες δὲν ἔρχονται κάθε χρόνο. Ἀλλὰ ὅταν συμβοῦν, κὶ εἶναι οἱ συνθῆκες ἔτσι, κὶ εἶσαι καὶ μπροστά.... δημιουργοῦν τὴν κορυφαία ἴσως στιγμὴ τῆς δεκαετίας!

.

.

Τὸ Πρωτάθλημα λοιπὸν χάθηκε ἀλλὰ ἐμεῖς εἴμαστε ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὴν ὁμάδα μας! Ξεκινήσαμε τὴν προετοιμασία τὸν Ἰούλη μὲ στόχο μεγάλα πράγματα! Ἡ πρώτη μας μεταγραφή, ποὺ εἶχε ἤδη γίνει λίγες ἑβδομάδες πρίν, ἦταν καὶ ἡ κορυφαία, ἦταν αὐτὴ ποὺ μοῦ πῆρε τὴν καρδιὰ ἀπὸ τὴν πρώτη κιὅλας μέρα, ἀπὸ κείνη τὴν πρώτη προπόνηση ποὺ τὸν εἶδα ἀπὸ κοντὰ στὸ "Βουνό" (τὸ ἀποκαλούμενο προπονητικὸ κέντρο ποὺ γίνονται οἱ προπονήσεις τῆς ΑΕΚ εἶναι στοὺς Θρακομακεδόνες, πέντε λεπτὰ ἀπ' τὸ σπίτι μου ἔξω ἀπ' τὸ Μενίδι, καὶ πάω συχνά) Ὁ Ἀργεντίνος ἄσσος Ἰγνάθιο "Νάτσο" Σκόκο εἶναι ἀπὸ τὴν πρώτη κιὅλας μέρα ὁ ἀγαπημένος μου νέος παίκτης τῆς ὁμάδας. Πῆρα τὴ φανέλα του, πῆρα αὐτόγραφο καὶ ἀφίσσα καὶ ζῶ κὶ ἐγὼ σὲ μιὰ Scocco-mania γιὰ τὸν "ὑδραυλικό" τῆς ΑΕΚ μας!

.
Ὅπως βλέπετε κὶ ἀπὸ ἕνα ἀπ' τὰ πρῶτα ἄρθρα τοῦ "Δικεφάλου" γιὰ κεῖνον, δὲν εἶμαι κὶ ὁ μόνος! Παραδέχομαι πὼς ὁ Νάτσο μας δὲν ἔχει πρὸς τὸ παρὸν δείξει οὔτε τὸ ἕν τρίτο ἀπὸ τὸ ταλέντο του, πὼς δὲν ἔχει βρεῖ τὴ θέση του, τὰ πατήματά του, ὅμως εἶναι τεράστιος ποδοσφαιριστὴς καὶ τώρα εἰδικὰ μὲ προπονητὴ τὸν Μπάγιεβιτς θὰ λάμψη!
.

.
17 Ἰουνίου 2008: ἡ μεγάλη μέρα ποὺ τὸ Σκοκούι μας ἦρθε στὴν Ἑλλάδα, πέσασε τὰ ἰατρικὰ τὲστ καὶ ὑπέγραψε τὸ συμβόλαιό του, κιτρινόμαυρος πιά! Ἀκολουθεῖ μικρὸ φωτογραφικὸ ἀφιέρωμα στὸν ἀγαπημένο μου παίκτη ἀπὸ τὴν πρώτη του συνέντευξη-παρουσίαση στὸ AEK Empire, τὸ ἐπίσημο περιοδικὸ τῆς ὁμάδας. Δυστυχῶς τὸ σκάνερ μου εἶναι μετριότατο....
.

Τὰ ὄνειρά μας πάντως γιὰ διάκριση καὶ εὐρωπαϊκὴ πορεία διαψεύστηκαν πολὺ γρήγορα.... Φαίνεται πὼς ἡ ἀπώλεια τοῦ Πρωταθλήματος εἶχε ἐπηρρεάσει ψυχολογικὰ τὴν ὁμάδα, δὲν ξέρω πῶς ἀλλιῶς νὰ τὸ ἐξηγήσω. Πολλοὶ παῖκτες-σημαῖες τῆς ΑΕΚ ἔφυγαν, κἄποιοι νέοι ποὺ ἦρθαν δὲν λένε καὶ πολλά, χάλια! Ἰδοὺ κἄποια ἀποκόμματα κιτρινόμαυρων ἀθλητικῶν ἐφημερίδων ἀπὸ τὸ τραγικὸ καλοκαῖρι. Οἱ κωλοτοῦμπες καὶ ἡ παραπληροφόρηση σὲ ὅλο τους τὸ ΑΕΚτζήδικο μεγαλεῖο:

.

.

Ριβάλντο: "μὲ κράτησε ἡ ἀγάπη τοῦ κόσμου"!!! Λίγες ἑβδομάδες μετὰ ἔφυγε αἰφνιδιαστικὰ γιὰ νὰ συνεχίση τὴν καριέρρα του στὴ δεδοξασμένη Μπουγιουτκόρ, στὰ βάθη τοῦ Καυκάσου! Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς δὲν τοῦ εἶχα καὶ καμμιὰ ἀγάπη, δὲν τὸ σχολιάζω περισσότερο. Ἂς πάη στὸ καλό.
.

.
Θεϊκὸ πρωτοσέλιδο τῆς κιτρινόμαυρης ScoreLive , ἡ ὁποία ἐπικαλεῖται τὴν Παναγιά μας, λίγα 24ωρα πρὶν τὸν Δεκαπενταύγουστο, μετὰ τὸν πρῶτο ἐπίσημο ἀγῶνα τῆς νέας περιόδου 2008-09: ΑΕΚ - Ὁμόνοια 0-1 γιὰ τὴν εἴσοδο στοὺς Ὁμίλους τοῦ Κυπέλλου UEFA. Ἐγὼ νὰ ἔχω πάθει σόκ - γιὰ τὴν ἀκρίβεια σιόκ, ἀφοῦ παραμιλοῦσα εἰς ἄπταιστην κυπριακήν - καὶ νὰ μὴν πιστεύω οὔτε αὐτὸ ποὺ (δὲν) εἶδα, οὔτε πὼς ἡ ὁμάδα μποροῦσε νὰ ἀνατρέψη τὸ σκὸρ στὸν ἐπαναληπτικὸ ἀγῶνα στὴν Λευκωσία σὲ λίγες μέρες. Ἐκεῖ κἄπου περάσαμε στὴ ζώνη τοῦ Λυκόφωτος καθῶς ἔπιασε τὰ ἡνία ὁ πελλο-"Δικέφαλος", ὁ ὁποῖος προσπάθησε νὰ μᾶς πείση πὼς ἡ ΑΕΚ μποροῦσε νὰ προκριθῆ. Ἀπολαῦστε τον:

.

.
Yes! "Αὔγουστος, μήνας πρόκρισης!" διαλαλοῦσε τὸ ἄρθρο καὶ ἀπαριθμοῦσε πόσες καὶ πόσες φορὲς εἶχε ἡ ΑΕΚ προκριθεῖ τὸ γλυκὸ μῆνα τῆς Παναγιᾶς καὶ πῶς ποτὲ στὴν ἱστορία της δὲν εἶχε ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ συνέχεια Αὐγουστιάτικα - ἔμελε νὰ τὸ ζήσουμε φέτος....
.

.

Ποὺ νὰ μὲν σοῦ πῶ, "Δικέφαλε", κὶ ἐσὺ καὶ τὰ ἄρθρα σου! Παραμονὲς τοῦ ἀγώνα μὲ τοὺς κουμπάρους τριφυλλοφόρους στὸ ΓΣΠ, νέο ὕστατο ἄρθρο: "ἡ ΑΕΚ εἶναι στὸ ἐξοχικό της (!) στὴν Κύπρο, ὅπου δὲν ἔχει ἡττηθῆ ποτέ"! Ἀλλὰ ὅλα ἔχουν μιὰν ἀρχή! Δεύτερη ἧττα ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια καὶ ἄδοξος ἀποκλεισμός! Κἄπου ἐκεῖ ἀποφάσισα νὰ πάψω νὰ ἀσχολοῦμαι καὶ νὰ βλέπω τὴν ΑΕΚ, κἄτι ποὺ τήρησα γιὰ τρεῖς μῆνες (εἶχα καὶ τὴν Ἀνόρθωση νὰ ἀσχολοῦμαι) Ἂ, σταμάτησα νὰ παίρνω καὶ "Δικέφαλο". Ἒ μὰ πιά....
.

.
Τὸ συγκεκριμένο ἀπόκομμα εἶναι ἀπὸ σοβαρὴ κυπριακὴ ἐφημερίδα, τὴν "Ἀθλητικὴ τῆς Κυριακῆς". Στὴν Κύπρο τὰ γράφουμε ὅπως εἶναι, ὅπως ποτὲ δὲν τολμοῦν νὰ τὰ γράψουν στὴν Ἑλλάδα, καὶ ὁ συγκεκριμένος δημοσιογράφος περνᾶ γεννεές δεκατέσσερις τὸν Δώνη καὶ τὴν ΑΕΚ ποὺ τόλμησαν νὰ ποῦν πὼς ἔφταιξε ἡ (ξένη) διαιτησία γιὰ τὴν ἧττα-ἀποκλεισμό. Ν' ἁγιάση τὸ χέρι σου, ρὲ κουμπάρε!
.

Ἔ, γιὰ νὰ μὴν κλείσω ἔτσι δυσάρεστα, ἔψαξα (πολὺ) καὶ βρῆκα καὶ 2-3 εὐχάριστα ποὺ συνέβησαν στὴν ΑΕΚ μέσα στὸ μαῦρο 2008 καὶ ἔμειναν στὸ μυαλό μου. Σᾶς ἀφήνω μὲ αὐτά:

.
Πρώτη ἀγωνιστικὴ τῆς Σοῦπερ Λήγκ. Ἡ κλήρωση εἶχε βγάλει τὸ μεγάλο ντέρμπυ ΑΕΚ-ΠΑΟ! Μὲ τὴν ψυχολογία ὑπὸ τοῦ μηδενὸς ἐμεῖς μετὰ τὸν ἀποκλεισμό, μὲ τὴν ψυχολογία στὰ ὕψη οἱ Πράσινοι μετὰ τὴν πρόκρισή τους στὸ Τσιάμπιονς Λήγκ. Μπῆκαν στὸ γήπεδο μὲ τὸ μυαλὸ στὸν εὐρωπαϊκὸ ἀγῶνα, στὸ "σεντόνι" τοῦ Τσιάμπιονς ποὺ θὰ ξανακούναγαν μετὰ ἀπὸ κἄποια χρόνια καὶ στὰ Χριστούγεννα (!) ὅπως ὁμολόγησε μετὰ ὁ Τὲν Κάτε. Τὸ ἀποτέλεσμα; Μιὰ ἀνέλπιστη νίκη γιὰ μᾶς! Τὴν ἑπομένη ἡ ScoreLive ἔγραφε στὸ ἄρθρο: "Σεντόνι θέλατε; Νά τώρα!" (Ὄχι πὼς ἄλλαξε κἄτι, ὁ Παναθηναϊκὸς εἶναι ἀκόμη στὸ Champions League ἐνῶ ἐμεῖς βολοδέρνουμε στὴν πέμπτη θέση....) Σὲ τέσσερις μέρες εἶναι ὁ μεγάλος ἐπαναληπτικός (πότε πέρασε κιὅλας ἕνας γῦρος!) καὶ ἐλπίζω τὸ θαῦμα νὰ ἐπαναληφθῆ! Χρειαζόμαστε ἀπελπισμένα μιὰ νίκη γιὰ λόγους ψυχολογίας!
.

.
Μετὰ τὸν Νάτσο Σκόκο, ἡ καλύτερη μεταγραφή μας! Ἕνας παίκτης ποὺ λατρεύω χρόνια τώρα, κὶ ἂς ἔπαιζε ἀλλοῦ, ὁ πιὸ ἄξιος, ὁ πιὸ φιλότιμος, ὁ πιὸ συγκινητικός: Σωτήρης Κυργιάκος, ρὲ πελλέ! Καὶ τὸ κυριότερο, "ἔπιασε" στὴν ΑΕΚ, ἐκεῖ ποὺ ἄλλοι (βλέπε Χουανφράν, Ἀρρουαπαρρένα) ἦρθαν μὲ περγαμηνὲς καὶ δὲν ἔκαναν τίποτα! Καὶ μᾶς ἀγάπησε κιὅλας! Ἂν εἴμαστε πέμπτοι κὶ ὄχι δέκατοι αὐτὴ τὴ στιγμή, στὸν Κυριάκο τὸ ὠφείλουμε καὶ στὸν Μπλάνκο! Νἆσαι πάντα καλά, Ἀρχηγέ!

σκανάρισμα ἀπὸ τὸ AEK Empire Μαρτίου, ὅ,τι πιὸ ἐπιτυχημένο ἔχουν γράψει....

Εἶπα "Μπλάνκο"; Ὄχι ποὺ δὲν θὰ ἔλεγα! Ἂν εἶχα μπλὸγκ τὸ περασμένο ἔτος μὲ τὸν λατρεμένο Ἴσμαέλ μας θὰ ἔκλεινα τὴν ἀνασκόπηση τοῦ 2007. Τὸ κάνω τώρα. Ἡ ἀνασκόπηση τῆς χρονιᾶς κλείνει μὲ τὸν πρῶτο σκόρερ μας πέρυσι καὶ φέτος, μὲ τὸ ὡραιότερο γκὸλ ποὺ ἔχω δεῖ λάιβ τὰ τελευταῖα δέκα χρόνια! Εὐκαιρία νὰ τὸ γράψω τώρα, μιὰς καὶ πρὶν δέκα μῆνες ἴσα-ἴσα ποὺ ξεκινοῦσα τὸ μπλόγκινγκ.

Ἦταν Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008, ἡ ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Βαλεντίνου, κὶ ὅπως ὅλοι οἱ ἐρωτευμένοι εἶχα βρεῖ κὶ ἐγὼ τὸ βράδυ μὲ τὴν ἀγάπη μου τὴν ΑΕΚ. Εὐτυχῶς ποὺ δὲν εἶμαι μοναχοφάης, γιατὶ εἶχε μαζί της ἄλλους 25.000 μνηστῆρες! Εὐρωπαϊκὸς ἀγώνας, ΑΕΚ Ἀθηνῶν - Χετάφε Μαδρίτης (τὴν θυμᾶστε ἀπὸ τὸν Τελικὸ τοῦ Κυπέλλου Ἱσπανίας κόντρα στὴ Βαλένθια λιιιίγο πιὸ πάνω; - yeah, right!) Ἐμεῖς παραπαίαμε (παααάλι;), ὁ Φερρὲρ εἶχε μόλις ἀπολυθῆ, δὲν παίζαμε καλά, ὁ Ἐνσαλίβα εἶχε "χαρίσει" ἕνα γκὸλ στοὺς συμπέθερους καὶ χάναμε 0-1. Τὸ παιχνίδι τέλειωνε ὅταν ἐπιτέλους ὁ ὑπηρεσιακὸς προπονητὴς ἀποφάσισε νὰ ρίξη μέσα τὸ Μπλανκούι μας (κανεὶς δὲν τὸ ἐμπιστευόταν τὸ καμάρι μας....) Στὸ πρῶτο λεπτὸ τῶν καθυστερήσεων, κὶ ἐνῶ ὅλα μοιάζανε χαμένα, ἡ μπάλα ἔρχεται στὴ μικρὴ περιοχὴ τὴς Getafe, ἀκριβῶς μπροστὰ ἀπὸ κεῖ ποὺ καθόμουν ἐγώ, κάνει γκέλες ἄσχετες ἀπὸ παίκτη σὲ παίκτη ὥσπου βρίσκει κάτω στὸ πόδι τὸν Ἴσμαελ, ὁ ὁποῖος ἐστέκετουν μὲ τὴν πλάτη του στὸ τέρμα. Δὲν ἐπιχείρησε κἂν νὰ γυρίση ἢ ξέρω-γώ-τί ἄλλο. Χωρὶς νὰ βλέπη, ἔχοντας ὅμως ἀντίληψη τοῦ ποῦ εἶναι τὸ τέρμα, τῆς δίνει ἕνα δυνατὸ ἀνάποδο χτύπημα ἀκριβείας μὲ τὴ φτέρνα καὶ τὴ στέλλει στὰ δίχτυα. Τὸ τί ἔγινε δὲν περιγράφεται! Ξεσπάσαμε, τσιρίζαμε, ἐγὼ οὐρλιαζα, τοῦ φώναζα πράγματα ποὺ οὔτε στὸν ἔρωτα τῆς ζωῆς σου δὲν λές (εὐτυχῶς κὶ οἱ ἄλλοι παρόμοια ἔλεγαν καὶ δὲν παρεξηγήθηκα!) Ἡ ἰσοφάριση μᾶς ἔδινε ἐλπίδες γιὰ πρόκριση. Δὲν ἔγινε, δὲν πειράζει. Αὐτὸ τὸ γκὸλ ὅμως ἔμεινε!

Αὐτὰ ἦταν λοιπόν. Ἂν σᾶς ἔπρηξα ἢ ἂν κατὰ κἄποιον τρόπο σᾶς στεναχώρησα φέτος, ἀπολογοῦμαι. Θὰ προσπαθήσω τὴ νέα χρονιὰ νὰ διορθωθῶ καὶ ν' ἀλλάξω πρὸς τὸ καλύτερο πρῶτα τὸν ἑαυτό μου κὶ ὕστερα ὅλα τὰ γύρω μου. Καλὴ κὶ εὐτυχισμένη Πρωτοχρονιὰ ἀπὸ τὸ Χαλλουμοχανούμι!

.