AEK: οἱ παλιὲς ἀγάπες δὲν πεθαίνουν....

.

πόσες προσδοκίες πρὶν τὸν ἀποψινὸ ἀγῶνα, μὰ γιὰ ποιὸν λόγο;...

.

κολλὰζ ἀπὸ τὴ βραδυὰ τῆς 30ῆς ἡμέρας τοῦ περαμένου Μάρτη ποὺ δὲν θὰ ξεχαστῆ ποτέ

(Μεσημέρι) Μὲ λίγα λόγια: ἡ ΑΕΚ μὲ ἔχει ἀπογοητεύσει ἀπίστευτα τοὺς τελευταίους μῆνες. Αὐτὸ ποὺ κυρίως δὲν μπόρεσα ἀκόμη νὰ ξεπεράσω καὶ νὰ καταπιῶ εἶναι ὁ Εὐρωπαϊκὸς ἀποκλεισμὸς τὸν Αὔγουστο ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια Λευκωσίας. Ἐν ἠξέρω, ἴσως ἐπειδὴ τὴν γνωρίζω πολὺ καλὰ τὴν Ὁμόνοια τόσα χρόνια, ἐπειδὴ ξέρω τὴν καταστροφική της περσινὴ σαιζόν, δὲν τὸ ἄντεξα! Καὶ νὰ φανταστεῖτε πὼς τὴν ψευτο-συμπαθῶ κιὅλας! Καλά, ἂν μᾶς εἶχε ἀποκλείσει ὁ Αποὲλ θὰ εἶχα πάψει νἆμαι ΑΕΚ! Τοὺς περασμένους δύο μῆνες πάντως γεγονὸς εἶναι πὼς δὲν ἀσχολήθηκα καθόλου μὲ τὴν ἐν Ἑλλάδι ὁμάδα μου, δὲν πῆγα γήπεδο, δὲν παρακολούθησα οὔτε ἕναν ἀγῶνα της τηλεοπτικῶς. Ἀπ' ὅσα ἀκούω, δὲν ἔχασα καὶ τίποτα.

.

ὁ Σύνδεσμός μας στὴν Ὁρόκλινη τῆς Λάρνακας, τὴν πόλη ποὺ μεγάλωσα

Ἦρθε ὅμως ὁ καιρὸς ἡ ΑΕΚ μας νὰ ξανασυναντηθῆ στὸ πρωτάθλημα τῆς Σοῦπερ Λίγδας μὲ τὸν οσφπ, τὴν πιὸ μισητὴ ὁμάδα παγκοσμίως γιὰ μένα! Τὴν ὁμάδα ποὺ ἔχει καταστρέψει κατὰ τὴν ἄποψή μου τὸ ἑλλαδικὸ ποδόσφαιρο τὰ τελευταῖα δεκαπέντε χρόνια. Καὶ ὅσο κὶ ἂν θέλω νὰ παραμείνω οὐδέτερος, ἁπλᾶ δὲν μπορῶ. Εἰδικὰ ὅταν ὁ Γκαγκάτσης μόλις ἐπανεξελέγη πρόεδρος, ὅταν ὁ θρῆνος δὲν μᾶς ἔδωσε εἰσιτήρια, ὅταν τὸν ἀγῶνα θὰ τὸν δείξη ἡ κρατικὴ τηλεόραση, ὅταν ὅλα τὰ προγνωστικὰ εἶναι ἐναντίον μας. Δεσμεύομαι λοιπὸν νὰ τὸν παρακολουθήσω παθιασμένα, δεσμεύομαι κυρίως ψυχολογικὰ καὶ πάλι μὲ κἄτι ποὺ μόνο πίκρες μοῦ ἔδωσε τὰ περασμένα χρόνια, κὶ ἀπορῶ γιατὶ νὰ κάνουμε τέτοια πράγματα; Τόσο μαζοχιστὲς εἴμαστε τελικά οἱ ὀπαδοί;

Στὸ τέλος τοῦ μὰτς θὰ ἐπανέλθω μὲ τὶς ἐντυπώσεις μου. Ἐπειδὴ πάντως εἶμαι εἰλικρινής, γράφω ἀπὸ τώρα πὼς περιμένω καλὴ ἐμφάνιση καὶ νίκη γιὰ τὴν ΑΕΚάρα μου! Ἐννὰ δείξει!

(Μαῦρα Μεσάνυχτα) Ἡ συνέχεια:

Αὐτὲς εἶναι οἱ σκέψεις μου γιὰ τὸ ντέρμπυ ποὺ μόλις χάσαμε ἀπὸ τὸν ὀλυμπιακὸ 2-0: ταὐτόχρονα μὲ τὸν ἀγῶνα στὸ Καραϊσκάκη, ἀπὸ κἄποια στιγμὴ καὶ μετά, ἄρχισα νὰ τὸ γυρίζω στὸ ΣΤΑΡ καὶ νὰ ξαναβλέπω γιὰ δέκατη φορὰ τὴν "Τροία". Δὲν ξέρω ἂν κἄποια μυαλὰ προνόησαν καὶ ἔβαλαν αὐτὴ τὴν συγκεκριμένη ταινία ἀπόψε, ὅμως θεωρῶ πὼς πιὸ ταιριαστὴ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μεταδοθῆ τὸ συγκεκριμένο Κυριακάτικο βράδυ.

Τὸ οσφπ-ΑΕΚ στὴ ΝΕΤ ἦταν ἀνάλογο μὲ τὸ Μητροπολιτικὴ Ἑλλάς-Τροία στὸ ΣΤΑΡ. Καὶ ἡ ἀγαπημένη μου ἡ ΑΕΚ εἶχε τὴν ἴδια ἀκριβῶς μοῖρα μὲ τὸ "ἱερὸν πτολίεθρον" τῆς Τροίας ποὺ πάντοτε συμπαθοῦσα: πρὶν κἂν τὴν ἔναρξη τῆς ταινίας ἤξερα τὸ ἀποτέλεσμα, ἤξερα γιὰ τὴν πτώση της, γιὰ τὴν ἀκρίβεια τὴν ξέρω ἀπὸ μικρὸ παιδάκι, δὲν χρειαζόμουν κἂν κἄποια ταινία νὰ μοῦ τὸ πῆ.... Κὶ ὅμως ἡ ἱστορία εἶναι τόσο ἄγρια γοητευτικὴ μέσα στὸ δρᾶμα της ποὺ μὲ τράβηξε νὰ τὴν ξαναδῶ, πάντα θὰ μὲ τραβάη. Ὅσο κὶ ἂν ἡ ἱστορία εἶναι γραμμένη ἀπὸ τὸ "νικητή", ὅσο κὶ ἂν ξέρης πὼς θὰ στεναχωρηθῆς μὲ τὸ μακελάρη Ἀχιλλέα ποὺ σφαγιάζει τὸν λατρεμένο ἥρωα Ἕκτορα χωρὶς τὸ μυαλὸ νὰ καταλάβη τὸ γιατὶ ἢ τὴν ἱκανότητα ἔστω νὰ μπορῆ νὰ τὸ εὐχαριστηθῆ, ἐσὺ εἶσαι μὲ τὸν τραγικὸ πρίγκηπα τῆς Τροίας ποὺ πέφτει σχετικὰ εὔκολα καὶ προβλέψιμα στὴν τελικὴ μάχη μπροστὰ στὰ ἔντρομα μάτια ὅλων τῶν δικῶν του. Ποτὲ δὲν θὰ ἀλλάξη αὐτό, ὁ Ἕκτωρ πάντα θὰ ὑπερασπίζεται τὴν πατρίδα του καὶ πάντα θὰ (δια)σύρεται πίσω ἀπὸ τὸ ἅρμα τοῦ ἀρχι-δολοφόνου τῶν ἰσχυρῶν, κὶ ὅμως σ' ἐκεῖνον πάντα θὰ ἀνήκη τὸ κλέος, τὸ "εἷς οἰωνὸς ἄριστος", τὸ δικό του ὄνομα δίνουν οἱ "νικητὲς" στὰ παιδιά τους ὣς τὶς μέρες μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς πρωταγωνιστὴς τῆς ταινίας, ὁ νικητής, ὅσο κὶ ἂν ἡ πλειοψηφία τῶν ἀδαῶν ἀμερικανόπληκτων τηλεθεατῶν χαίρεται καὶ χειροκροτᾶ τὸν Ἀχιλλέα Μπρὰντ Πὶτ στὸ τέλος. Σἄμπως ἤξεραν καὶ ποτέ τους τί κάνουν;...

Ἡ Τροία ἑάλω καὶ φέτος. Ζήτω ἡ Τροία! Γιατὶ εἶμαι Τρώας καὶ δὲν γίνεται ἀλλιῶς.... Γιατὶ πάντα θὰ φαντάζομαι τὸν Ἀγαμέμνονα νὰ ἐπιστρέφη νικητὴς στὴν Κλυταιμνήστρα του....

(Κατάλαβε κανεὶς πῶς αἰσθάνομαι καὶ τί θέλω νὰ πῶ ἢ λέτε τώρα "πάει, τἄχασε τὰ μυαλά του τὸ καϋμένο τὸ χανούμι!....")