Βιβλίο: Μπριγιόλ, τοῦ Δ. Χατζόπουλου

.

Τὸ συγκεκριμένο εἶναι τὸ ὡραιότερο καὶ πιὸ ἀληθινὸ βιβλίο ποὺ ἔχω διαβάσει τὰ τελευταῖα τρία ἢ τέσσερα χρόνια, τὸ ξεκίνησα πρὶν μιὰ ἑβδομάδα περίπου καὶ τὸ τελείωσα αὐθημερόν, μέσα σὲ λίγες ὧρες. Κανένα ἄλλο δὲν μὲ ἄγγιξε, δὲν μὲ συγκίνησε τόσο, καὶ μπορεῖτε νὰ σκεφτεῖτε ὅ,τι θέλετε γιὰ μένα. Ἔτσι κὶ ἀλλιῶς ἔχω ἀκούσει τόσα κατὰ πρόσωπο ποὺ δυό-τρία κακεντρεχῆ σχόλια θὰ μὲ ἀφήσουν παγερὰ ἀδιάφορο. Ἰδοὺ μιὰ παράγραφος ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο ποὺ ἐξηγεῖ τὸ γιατί:

.

"ἡ φαινομενικὰ συνηθισμένη ἱστορία δύο ἐφήβων ποὺ σὲ μιὰ ἐπαρχιακὴ πόλη τὴ δεκαετία τοῦ '70 ἀνακαλύπτουν τὸν ἔρωτα. Δημιουργοῦν μεταξύ τους μιὰ σχέση ποὺ περπατάει στὰ μονοπάτια τοῦ πάθους ἐρήμην τους. Λιγότερο συνηθισμένο, ὅτι πρόκειται γιὰ δύο ἀγόρια."
.

Δὲν πιστεύω πὼς ἕνα βιβλίο γράφεται καὶ ἀπευθύνεται συγκεκριμένα σὲ κἄποιους ἀναγνῶστες, σὲ μιὰ κοινωνικὴ ὁμάδα. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, εἶμαι σίγουρος. Ἀλλοίμονο ἂν οἱ ἄνθρωποι ποὺ πρέπει νὰ διαβάζουν ἕνα βιβλίο καὶ νὰ τὸ ἀπολαμβάνουν μοιάζουν ἀπαραίτητα στοὺς χαρακτῆρες τοῦ ἐν λόγῳ βιβλίου. Τότε δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ μοῦ ἀρέσουν οὔτε τὰ "Ματωμένα Χώματα", οὔτε ὁ "Μόμπυ Ντίκ", οὔτε ἡ "Λωξάντρα". Στὸ χέρι τοῦ συγγραφέως εἶναι νὰ δώση τέτοια χαρακτηριστικὰ στοὺς ἥρωές του καὶ τὴν πλοκὴ ὥστε νὰ ἀγγίξη ἕνα ἑτερόκλητο ἀναγνωστικὸ κοινό. Καὶ μάλιστα, ὅσο πιὸ συγκεκριμένο καὶ δυσεύρετο καὶ τοπικὸ εἶναι τὸ θέμα ἑνὸς βιβλίο, παραδόξως τόσο πιὸ πανανθρώπινο γίνεται καὶ τόσο πιὸ πολὺ μιλᾶ καὶ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους - ἀλλιῶς γιατὶ νὰ ἀγγίζη Σουηδοὺς ὁ "Καπετὰν Μιχάλης" ἢ Ἕλληνες ὁ "Μαὶτρ καὶ ἡ Μαργαρίτα";

..

ἡ Πάτρα στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ '70 ὅπου λαμβάνει χώρα ἡ ἱστορία
.

Αὐτὸ λοιπὸν τὸ χάρισμα, κατὰ τὴν γνώμη μου, τὸ ἔχει καὶ μὲ τὸ παραπάνω ὁ Δημήτρης Χατζόπουλος σὲ αὐτὸ τὸ πρῶτο του αὐτοβιογραφικὸ βιβλίο ποὺ κυκλοφόρησε πρὶν τέσσερα χρόνια καὶ μόλις πρόσφατα ἔπεσε στὰ χέρια μου. Ὁ ἥρωάς του ὁ Δημήτρης μεγαλώνει οὐσιαστικὰ μόνος, χωρὶς φίλους, σὲ ἕνα παλιὸ σπίτι σὲ μιὰ ἐπαρχιακὴ παραθαλάσσια κωμόπολη, μέλος μιᾶς διαλυμένης οἰκογένειας ποὺ μένει μαζὶ γιὰ τυπικοὺς λόγους, χωρὶς νὰ ἔχη ποτέ του νοιώσει τὴν ἀγάπη, ὅταν συναντᾶ στὰ δεκάξι του τὸν μοιραῖο συμμαθητή του, καὶ δὲν θὰ ἰσχυριστῶ πὼς ταὐτίστηκα μαζί του μόνο ἐπειδὴ κὶ ἐμένα μὲ λένε Δημήτρη.... Ξέρω καλὰ τί σημαίνει ὅλη αὐτὴ ἡ μοναξιὰ ποὺ περιγράφει ὁ συγγραφέας, νὰ μὴν σὲ καταλαβαίνη κανείς, νὰ μὴν ἔχης κανένα νὰ μιλήσης, νὰ εἶσαι "διαφορετικός" καὶ νὰ μὴν ξέρεις τὸ γιατὶ καὶ τὸ τί σημαίνει αὐτό, ἢ τὸ πῶς νὰ τὸ διορθώσης. Κἄποιες φράσεις ἢ σκέψεις τοῦ Δημήτρη τὶς ἔχω πεῖ μέσα μου ἑκατοντάδες φορὲς μεγαλώνοντας, κυρίως τὴν κινητήριο δύναμή του: "ὑπομονή, νὰ διαβάσω, νὰ περάσω Πανεπιστήμιο κἄπου μακρυά, νὰ φύγω, νὰ φύγω, νὰ φύγω!!!!"

.

Ὁ ἔρωτας ὅμως ἔρχεται ξαφνικὰ ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸν περιμένεις, ποὺ δὲν πιστεύεις κἂν σ' ἐκεῖνον, καὶ τὰ ἀλλάζει ὅλα. Καὶ ἡ ταὐτισή μου μὲ τὸν ἥρωα συνεχίζεται, καθῶς ὁ Δημήτρης δίνεται ἀπόλυτα σ' αὐτὸν τὸν κρυφὸ καὶ ἀπελπισμένο ἔρωτα μὲ τὸν ἄλλον ἔφηβο Δημήτρη, περιμένει νὰ λειτουργήση κἄπως σἂν ἀσφάλεια ζωῆς γιὰ κεῖνον, καὶ σύντομα ὅλα καταρρέουν.... Ναί, αὐτὸ τὸ βιβλίο δὲν εἶναι εὐχάριστο οὔτε ρομάντζο, περιγράφει τὸν χωρισμὸ καὶ τὸ πῶς κἄτι τέτοιο μπορεῖ νὰ σὲ σημαδέψη καὶ νὰ σὲ καταστρέψη. "Μοῦ γάμησες τὴ ζωή!" λέει κἄποια στιγμὴ ὁ ἥρωας στὸν ἄνθρωπο ποὺ τὸν ἐγκατέλειψε τόσο καιρὸ πρίν, ὄταν συνειδητοποιεῖ πὼς ὅ,τι κὶ ἂν κάνη πάντα θὰ τὸν κηνυγᾶ καὶ θὰ τὸν στοιχειώνει ἐκεῖνος ὁ πρῶτος ἀποτυχημένος ἔρωτας ποὺ ἔληξε χωρὶς νὰ καταλάβη ποτέ του τὸ γιατί....

.

ἡ ἀπόλυτη μοναξιὰ στὴν μουντὴ καὶ γκρίζα προκυμαία τῆς Πάτρας....

.
Δὲν θέλω νὰ γράψω ἄλλα στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ὑπόθεση ἢ τὸ φινάλε, μὴν κόψω τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ κἄποιον ποὺ ἀποφάσισε νὰ τὸ διαβάση καὶ δὲν ἄλλαξε ἤδη ἱστοσελίδα βρίζοντάς με, ἁπλὰ νὰ ξανατονίσω πὼς τὸ βιβλίο εἶναι ἡ ἀληθινὴ ζωή, γι' αὐτὸ ἴσως μὲ ἄγγιξε σὲ σημεῖο δακρύων. Μὴν περιμένετε λουλούδια, συγκατοικήσεις, ρομαντικὰ "σ' ἀγαπῶ" ὑπὸ τὸ σεληνόφως, "κὶ ἔζησαν αὐτοὶ καλὰ κὶ ἐμεῖς καλύτερα". Δὲν ἔζησαν καλά, ὅσο κὶ ἂν τὸ προσπάθησε ὁ ἥρωάς μας, ὅσο κὶ ἂν τὸ ἤθελα κὶ ἐγώ διαβάζοντας καὶ φθάνοντας στὸ ἀδιέξοδο καὶ ἐξοργιστικὸ φινάλε, καὶ μᾶλλον οὔτε κὶ ἐμεῖς θὰ ζήσουμε πολὺ καλύτερα.... μακάρι νὰ διαψευστῶ.

Καλὲς ἀναγνώσεις σὲ ὅ,τι κὶ ἂν ἐπιλέξετε!

..